Aparte das Perseidas, hoxe déixovos Opción b para a noite: un conto fabuloso e moi divertido dunha avoa calquera. Ben, calquera non... Esta está un pouco tola. E tamén, a verdade, algo queimada co tema da beleza e a xuventude. Por favor, non llo teñades en conta... Ten grandes dotes narratorias! E tamén unha longa risa...
“ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
%2B21.17.27.png)
Non sei se durmir esta noite...
ResponderEliminarCreo que non vou a lograr durmir esta noite. Mellor así! Porque si durmo... jeje.
ResponderEliminarNon todas as "abuelitas" van ser de contar historias amables e facer suculentos postres... Que bastón, que humor, que risa, e que pelos!
ResponderEliminarJajaja, un bo conto para antes de durmir!
ResponderEliminaraiaiaiaiaiai...jijijiji...está un pouco enfadada a abueliña,non?! calquera ve este conto á noite! cando os párpados xa non aguantan, pican os ollos e o pescozo non pode coa cabeza e comeza a abanearse dun lado ó outro....
ResponderEliminara pesar do malefecio gustoume o conto,o que dis ti Miguel, qué bastón, qué pelos!! jajajaja
Bueno, tes razón Sandra: é un maleficio de avoa un pouco mala e cabreada...
ResponderEliminarPero, no fondo, se o pensas ben, eu creo que esta peculiar avoa está sendo tope didáctica coa súa neta. Seguramente non quere que medre pensando que a beleza (que a neta ten) abonda para vivir ben a vida. Non sei, quizais invente contos coma este para evitar que un día se convirta nunha desas fadaspijotontas, que cren que van ser novas, guapas e fantásticas durante toda a vida... E coa súa risa e o seu bastón, ensínalle outras virtudes. Por exemplo, a do terrible peso da xustiza...
Jajejijoju...
JAJEJIJOJU!!!! Tes razón Miguel.
ResponderEliminarPobre neno, jajaj
ResponderEliminar