Saltar ao contido principal

Publicidade Intelixente

Non hai nada como tirar da creatividade para sorprender, chegar aos demais, e facer algo difícil de esquecer. Polo menos para ti, que podes lembrarte das cousas...


Vino hoxe mesmo, e encantoume por varias razóns. Primeiro, porque non sabes que che van anunciar nada. Segundo, porque logran descolocarte e sacarte do teu papel. Terceiro, porque ninguén se pon pesado contigo, simplemente déixanche a súa mensaxe nunha pequena tarxeta de visita. Cuarto, porque esta tarxeta remite a unha web na que che ofrecen regalar.... memoria! (que ía ser, senón?). E quinto, porque logra que te vexas no lugar, aínda que só sexa por uns segundos, dunha persoa que padece alzheimer. Por certo, coñecedes o cómic "Arrugas"? Outro día, se vos apetece, falareivos del.

Comentarios

  1. Martinha17/5/11

    Eu vino fai uns días.. non estaba atendendendo á tele (como a maior parte das veces..) pero de repente quedeime mirando para isto porque logrou captar a miña atención!

    Por certo, moitas felicidades polo blog Miguel.. encántame Moedas para Caronte :)

    ResponderEliminar
  2. Impresiona moito.Eu sí lin "Arrugas",recoméndovolo a tod@s,ten razón o anuncio: o alzheimer non debe esquecerse.Vou visitar a páxina que anuncian,seguro que merece a pena.

    ResponderEliminar
  3. Unha vez, indo só no coche, cheguei a unha pequena aldea de montaña. As casas estaban moi xuntas e as rúas eran estreitas, e non lograba atopar unha saída. Vin a unha señora maior sentada nun banco de pedra, á porta do que parecía a súa casa. Baixei a ventá e pedinlle por favor se me podía indicar por onde saír. A señora achegouse, apoiouse despaciño no marco da ventá e pasoume a man pola cara. Nin se inmutou ante a miña sorpresa. Parecía ver algo máis. Sorriu docemente e preguntoume como estaba. Nunca a vira antes. Pero quedoume gravada a súa mirada: tiña a estraña felicidade do que non entende o significado das cousas.
    Grazas Marta! Grazas sm! Alégrame atoparvos aquí.

    ResponderEliminar
  4. Nerea 1º BAC1/6/11

    Encántoume o vídeo,nunca sabemos o que sinte unha persoa se non nos poñemos na súa pel!
    Eu tamén vou visitar a páxina web!

    ResponderEliminar
  5. Ola Nerea. Ata a publicidade pode ser creativa. Non hai nada como unha boa idea! Benvida!

    ResponderEliminar
  6. Rebeca8/6/18

    Este vídeo fíxome lembrar a sensación de angustia cando un reencóntrase cun amigo/a de hai tempo e esa persoa esquecérase de ti e teñes que intentar que se lembre.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...