Saltar ao contido principal

No aguanto ir al colegio

Esta es la carta que Diego, con sólo 11 años, dejó escrita la mañana en la que le pareció hallar por fin una (falsa) solución al problema que sufría. Aquella mañana, Diego se tiró por la ventana del quinto piso en el que vivía con sus padres. La nota que encontraron junto al que era su muñeco favorito desde muy pequeño, deja claro que no soportaba un día más en el colegio. Y leerla duele tanto como enseña. Por eso hay que hacerlo. Por favor, leedla.

Vía

En esto acaba el acoso. Esa mierda que empieza con falsas tonterías; con una broma que hace mucha gracia al agresor y ninguna al agredido; o con ese mote que en realidad es humillación; con un insulto recurrente; o tal vez con la tirana y falsa risa de quien se juzga mejor que el otro. A veces, es un abuso físico; otras, un gesto de rechazo social, simplemente porque el otro se atreve a ir a su bola o a ser diferente; y lo último es llevar el acoso a las redes, en forma de amenaza, de troleo o de imagen robada cruelmente difundida. Menudos imbéciles. Así somos. Así de enanos empezamos a castigar lo diferente. Así de pronto aprendemos a arrojar nuestros propios miedos, inseguridades y frustraciones sobre otro. Y así de grave, como el caso de Diego, es el bullying y la terrible inacción de los que rodean a los acosadores. 

Pasó allí, pero puede estar sucediendo en cualquier centro. Y si pasa, todos somos culpables: , imbécil, por acosar; los compañeros, por reíros con él o mirar para otro lado, en vez de defender a la víctima o acudir a un adulto; los profesores, por no coscarnos de lo que sucede delante de nuestras narices o no actuar diligentemente cuando se intuye algo; los equipos directivos y sus superiores, por no ser contundentes en ofrecer protección al agredido y justo castigo a los que se afanan tanto en fastidiarle la vida; y los demás, la sociedad española en conjunto, por enseñar con nuestros actos cotidianos a los niños, desde bien pequeños, a juzgar, a encasillar, a odiar y a dar por saco al prójimo por mero y mediocre divertimento... Es la tiranía de los imbéciles. Y espero que tú nunca seas uno de ellos.

Comentarios

  1. Que pena que Diego llegara a estos extremos para "solucionar" ese gran problema que es el acoso y que la mayoría de las veces nadie se da cuenta o el que lo sabe ( como tú bien dices), mira para otro lado. Es una situación que siempre me ha preocupado, me pongo en el lugar de la persona que lo sufre y pienso que debe ser insoportable, y no sé cómo pero habría que estar muy atentos para darse cuenta cuando esto está sucediendo, sobre todo cuando se trata de niños, no crees?

    ResponderEliminar
  2. María, no facebook23/1/16

    Pon os pelos de punta... É moi triste que un neno teña que recurrir a esa "solución" para poñerlle fin o asunto...

    ResponderEliminar
  3. Pedro, no facebook23/1/16

    triste ver que una persona tan madura ( en este caso un niño ) decida terminar con su vida. merece reflexion .

    ResponderEliminar
  4. Es una pena y es una pérdida. Un drama personal, familiar y también social. Porque así perdemos todos. Esto no es gratis; tenemos el deber de no dejar que algo como esto se quede en unos minutos de pena, en un texto solidario o en una nueva inacción general contra los comportamientos de acoso en la escuela... que, si no sabemos cortar y reconducir a tiempo, serán los comportamientos de acoso fuera de ella: en la familia, en la pareja, en el trabajo... Todos somos culpables; todos podemos hacer algo. Todos.

    ResponderEliminar
  5. Sara Paloma23/1/16

    No puedo ni imaginar lo que tenía que sufrir ese pobre niño... 11 años y recurrir al suicidio, es realmente triste que pasen estas cosas.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Concurso Galicia en Foto (II)

Aquí volve o noso concurso! E unha vez máis, non penso dicir onde está isto ... Porque queda da vosa man! Iso si, desta vez cambiamos o método de resposta: en vez de escribir a solución publicamente nun comentario, enviarédesma a min directamente facendo clic na parte superior do blog, onde di "INFO", e dentro diso en "CONTACTO". Unha vez aí, non tedes máis que poñer nome, email e a vosa resposta! Deste xeito chegará a min sen que outros poidan vela.  Gaña quen acerte o nome concreto e a función do lugar no que botei esta foto .  Tal e como prometera, desta vez agarda un premio de cine! O PRAZO PARA CONCURSAR  REMATA ÁS 23.00 HORAS DO SÁBADO 9 PUBLICAREI TODAS AS RESPOSTAS E O GAÑADOR AQUÍ AO LONGO DO DOMINGO 10 BRAVO CENTURIÓNS! O lugar da foto é o fermoso campamento romano de Aquis Querquennis,  en Bande (Ourense). Os vellos coñecían o sitio como A Cidá, pois vían muros e obras de edificacións antigas.  En 1947, ao construírse o Enco...

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?

Siria, explicada polos meus alumnos (que molan)

Isto é: Historiaaa! -berraría o espartano Leónidas- . E por iso, tiñamos dúas opcións :  a) Empezar o curso pola Revolución Francesa do século XVIII e obviar as noticias da tele, os periódicos, e todos os problemas que en realidade nos rodean, simplemente porque "non tocan", ou... b) Arremangarnos e correr a enzoufarnos como está mandado na lameira do presente , para saber en que demo de mundo vivimos, e preguntarnos por que... para desde aí, agora si, emprender viaxe cara atrás. Do presente cara ao pasado. Como lle gustaría ao sabio Saramago. Chamámolo Proxecto Siria . Tras unha breve explicación e algúns vídeos curtos pero certeiros , dividimos a clase en grupos, e a investigación en 10 puntos concretos que cubriran todo o problema . O obxectivo era buscar e remexer nas fontes, comprender para poder explicar e, finalmente, transmitilo todo dun xeito orixinal, visual, creativo. E saiu algo tan bonito e potente, que había que ensinalo aos demais. Ao instituto, e ao...