Saltar ao contido principal

E se puideramos visitar Auschwitz...? (agora mesmo)

Onte foi o día en memoria do holocausto, e hoxe teño dúas cousas moi especiais para vós.


A primeira, que xa tiven ocasión de compartir e desfrutar na clase cos meus alumnos de Historia Contemporánea, é a incrible historia persoal de Francine. Ninguén no mundo podería contar mellor o que, con tan só 8 anos, tivo que vivir nun campo de concentración... e como un pequeno xesto que tivo alí, acabaría retornando á súa vida dunha forma absolutamente redonda, perfecta e inesperada. É un verdadeiro agasallo poder vela, escoitala e percibir toda a emoción que ela sente cando conta o que lle pasou.

Aquí está: 




Tal día coma onte, liberouse o campo de concentración de Auschwitz, tal e como vos contaba aquí hai un par de anos da man de Primo Levi. É por iso que, cada 27 de Xaneiro, o mundo afánase en lembrar, dedicando textos, reportaxes ou minutos a non esquecer o horror que en Bergen-Belsen, en Mauthaussen, en Auschwitz ou noutros campos se viviu. 

Pero ningunha experiencia é comparable á oportunidade de pisar por un mesmo un lugar así. Seino, porque eu tamén estiven nun campo de concentración nazi. E esta é precisamente a segunda cousa marabillosa que hoxe teño para compartir con vós: a posibilidade de pisar un campo; a posibilidade de entrar, recorrer e descubrir paso a paso todos os rincóns de Auschwitz. Sen avión, sen hoteles, sen gastos. A golpe de clic. A modo de impagable visita virtual... 

Esa era a porta. E agora que a tedes diante...
Ousaríades atravesala?


Pois facédeo!
Non o perdades... non todos os días un pode recorrer un lugar como Auschwitz.

e comezade a movervos e a descubrilo


Comentarios

  1. Anónimo29/1/16

    Que grande historia a de Francine! Emocionoume! S.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...