Saltar ao contido principal

Verónica, Balón de Ouro

Non sae nas portadas porque é muller, e iso dinos o lonxe que estamos de poder falar de igualdade. Pero o que Vero Boquete, futbolista galega de 27 anos, nacida en Santiago de Compostela, está conseguindo meréceas todas polo que ten de exemplar.

Clic para vela xogando ao fútbol
Vía


Primeiro por apostar forte pola súa paixón. Segundo, polo valor de saír fóra e recorrer o mundo para facerse o seu propio camiño, xogando en equipos de España, Rusia, Estados Unidos, Suecia e actualmente Alemaña. E terceiro, por ser quen de gañar en todos eles títulos tanto colectivos como individuais que, todos xuntos, dan unha idea da súa calidade: 39 goles en 26 partidos na Liga española 2010-2011; Mellor Xogadora de 2011 na Women's Professional Soccer de EEUU; finalista dunha Champions League; capitana da selección española, 2 veces candidata a Mellor Futbolista de Europa...

E desde a pasada semana unha das 10 candidatas a recibir o Balón de Ouro,
como mellor futbolista do mundo de 2014.  Tela!
Vía






Sempre, todos os anos, tiven alumnas que xogaban ao fútbol. Non eran moitas e desde logo nunca o tiñan fácil. Con certa idade non se permiten equipos mixtos, e frecuentemente non hai un número suficiente de equipos de mozas como para formar unha liga feminina. De aí que non só sentise simpatía polo que facían, senón tamén moita admiración. Por ese valor que teñen á hora de non achicarse, de non renunciar, de insistir en facer o que lles gusta e, de paso, por estar abrindo a machadas un camiño aínda demasiado vetado ás mulleres. Por iso, cando coñezo os éxitos de Vero, non podo deixar de lembrarme delas (Cristina, Lidia, Sara, Lucía...) e de alegrarme como se realmente este fose o seu logro. Porque tamén o é.

Vía


O 1 de Decembro, espero, Vero estará entre as 3 finalistas.
E o 12 de Xaneiro, quen sabe, tal vez en Zurich recollendo ese Balón de Ouro.
Oxalá que así sexa. Por ela e por todas as que, como Vero, rompedes moldes cada día.

Comentarios

  1. Iria G, vía Facebook24/11/14

    Que ben Miguel

    ResponderEliminar
    Respostas
    1. E non mencionei ao Pastoricense pero... Lembro ben as vosas camisolas amarelas! Balón de Ouro xa!

      Eliminar
  2. Cristina M, vía Facebook24/11/14

    Compartiríao sen lelo, e agora que o lin, ademáis de ilusión, superación e éxito, comparto agradecemento e emoción. Por todas e polas túas palabras, moitas grazas, Miguel!

    ResponderEliminar
    Respostas
    1. Grazas a vós Acórdome agora daquela anécdota túa en Estambul... Eso é romper moldes!

      Eliminar
    2. Cristina M, vía Facebook24/11/14

      Coma todas elas! :D

      Eliminar
  3. Lidia L, vía Facebook24/11/14

    Bravo Miguel, cuánta falta fai xente coma ti!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...