Saltar ao contido principal

Cova Eirós. Porque habelas hainas!

Como non as ía haber? O único que facía falta era saír a buscalas. E en canto se fixo, apareceron. Están en Cova Eiros (Triacastela, Lugo), e son as primeiras mostras de arte rupestre paleolítica que se atopan en Galicia. Agora, case 30.000 anos despois, as pinturas e gravados de Cova Eirós saen a luz!



A maioría están nunha gran sala dentro da cova, formando un panel no que se distinguen contornos de animais, ringleiras de puntos e outras marcas. Un panel no que predominan os trazos en cor negra, conseguidos co emprego de carbón vexetal como pigmento. E no que a peor noticia é un estado de conservación moi delicado, que aconsella máxima e pronta protección.

Cova Eirós non era unha descoñecida. Durante os anos noventa, algunhas campañas de escavacións arqueolóxicas serviran xa para atopar unha gran cantidade de restos óseos procedentes de mamíferos como rinocerontes, hienas, cabalos, cervos ou osos cavernarios. Anos despois, ao comezar a escavación dun recheo duns tres metros de fondo, os arqueólogos pasaron a localizar diversos útiles paleolíticos: unha agulla de óso, unha lanza gravada con liñas en forma de zigzag ou mesmo un colgante feito a partir dun dente de raposo (hai 26.000 anos!).  Pero a ocupación desta cova por parte de Sapiens e Neandertais remóntanse moi atrás. En concreto aos restos dunha fogueira acendida alí hai 118.000 anos. E sabedes o mellor? Que aínda queda a metade dese recheo por escavar! 

Imaxinades como é traballar nun lugar así, ou visitar unha ventana ao pasado coma esta? Pois non tedes que imaxinalo! Porque acábase de estrear o teaser do documental rodado durante tres campañas de escavación no lugar. Son as primeiras imaxes desa mirada que os nosos antepasados se empeñaron en deixarnos, rabuñada a conciencia nas entrañas da terra.

Benvidos a Cova Eirós!
Clic para ver!

Comentarios

  1. E ISTO, este descubrimento... tan cerca!
    Que gustazo velo! E que gustazo "estar dentro"!

    ResponderEliminar
    Respostas
    1. E tanto!
      A pesar da mina que ameaza a conservación da única cova con pinturas rupestres paleolíticas en Galicia!
      Ver para crer!
      http://praza.gal/movementos-sociais/396/unha-mina-pon-en-perigo-a-cova-eiros-un-dos-maiores-xacementos-arqueoloxicos-de-galicia/
      http://www.elmundo.es/ciencia/2014/08/15/53eca96f22601d946a8b4583.html

      Eliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...