Saltar ao contido principal

Cemiterios, con outros ollos

Gústanme os cemiterios. Dito así sei que sona raro, e de feito lembro ben os xestos dalgúns a primeira vez que me oíron dicir isto. Pero son xestos que só duran o tempo que tardo en explicalo un pouco. Naturalmente, non falo de cando temos que ir pola morte dun amigo ou dun familiar, senón de cando o facemos sen motivo aparente. Polas ganas de viaxar, de descubrir, de dar corda á curiosidade, de concedernos un paseo atento e con tempo suficiente para atreverse a entrar e a perderse nos detalles.

Cementerio de Montmartre, París
Só cando vamos a eles así, coa atención en vilo, a mirada atenta e a mente libre de prexuízos, aparecen os motivos para velos como o que realmente son: lugares especiais, cheos de historias, apelidos, epitafios curiosos, símbolos e esculturas dignas das mellores novelas. Todo cemiterio esconde sempre algo inesperadamente fermoso, inquedante, conmovedor, que axuda a deter o tempo.

Cementerio de Montmartre, París
O bico da morte, no cemiterio de Poblenou, Barcelona (Fotografía de Lord Checa)
Non creades que fai falla ir moi lonxe para ver obras coma esta. En Galicia tamén hai cemiterios incribles que apenas son coñecidos polo común da poboación. Como o de Noia ou o de Santa Mariña Dozo, en Cambados, entre impresionantes ruínas medievais.

Santa Mariña Dozo, Cambados



Ou os neogóticos da Terra Chá, como o de Goiriz (Vilalba) ou o de Trobo (Begonte), onde as tumbas parecen apuntar ao ceo cos seus pináculos e as entradas dos camposantos dan a benvida con mensaxes que obrigan a parar e repensalo todo.

Trobo, Begonte (Fotografía de Jorge Coira)


Ou os máis antigos dos que hai nas grandes cidades: San Froilán en Lugo, San Francisco en Ourense, San Amaro na Coruña, ou Pereiró en Vigo. Lugares nos que un nunca poderá deixar de sorprenderse e abrir moito os ollos ante os pequenos detalles que van xurdindo a cada paso, mentres un camiña calado e atento, aprendendo a ver mellor a morte... e de paso a vivir mellor a vida.

Cementerio de Pereiró, Vigo. Unha tumba pola que xa paga a pena unha visita.

Agora que vén Defuntos e os cemiterios se encherán de xente por un día,
quizais sexa unha boa oportunidade para mirar estes lugares con tempo e ollos curiosos.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...