Saltar ao contido principal

A técnica Pomodoro

Sabes o que é un Pomodoro?

Vía
Pomodoro é tomate en italiano. Pero (e aquí vén o que nos interesa) para Francesco Cirillo, un estudante universitario daquel país, era tamén un pequeno reloxo que había na cociña da súa casa para cronometrar os tempos de cocción. Que necesitabas meter algo no forno 25 minutos? Pois xirabas o tomate ata poñer a frecha no 25 e este avisábate cunha alarma ao consumirse ese tempo. 

Ata que un día Francesco levou aquel tomate para a súa mesa de estudo e inventou con el un dos métodos máis seguidos do mundo para espremer a tope o tempo de traballo. A idea é moi sinxela. Consiste en traballar 25 minutos seguidos, con concentración absoluta na tarefa que elixamos e eliminando todas as interrupcións que habitualmente nos distraen do que debemos facer. 

Cun Clic, vemos como se fai!


Podes usar un temporizador como o da imaxe (hainos á venda) ou un reloxo que teña cronómetro de conta atrás. Pero tamén hai unha chea de apps con esta utilidade para descargar ao teu móbil. E se traballas diante dun ordenador existen páxinas como Tomatoes, nas que incluso podes escoitar o tic-tac e o riiiiing final, cando o tempo remata

Resumindo!
Vía
Parece mentira que algo tan sinxelo como un tomate con conta atrás nos axude da maneira en que o fai a utilizar produtivamente o noso tempo, mellorar a concentración, gañar axilidade mental e lograr o benestar que dá saber que un está aproveitando o tempo. Con tanto whatsapp, redes sociais e pantallas chamando constantemente por nós, ou poñemos unha barreira ou estamos mortos! Ou o que é peor... chegaremos a ese día coa sensación de que a vida foi iso que pasou mentres nós mirábamos un maldito teléfono.

Se o tempo se che vai sen saber como, non o dubides.
Pon un tomate na túa vida! E logo comparte a experiencia! :)
Tempus fugit!

Comentarios

  1. A partir do luns, ademáis de para facer biscoitos, vouno empregar para traballar. :D

    ResponderEliminar
    Respostas
    1. E a ver que sube antes no tempo que dura un Pomodoro: o biscoito ou o traballo sacado adiante!

      Eliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...