Saltar ao contido principal

O mundo, visto por Mafalda

Mafalda é inquieta, intelixente e inconformista. Aborrece a sopa, pero en cambio encántalle xogar cos amigos a indios e vaqueiros. Odia as inxustizas, a intolerancia e as tonterías dos adultos. E a pesar de contar só entre seis e oito anos, ou precisamente por iso, as súas reflexións teñen moitas veces a perspicacia e agudeza dun xenio. Por iso cada viñeta é un pequeno agasallo para todos. Polo menos para todos aqueles aos que lle gustaría ameazar ao mundo con baixarse. Estou seguro de que tamén para vós.







Dedicado con mucho afecto e ilusión a Inés (maestra) y a sus queridas "joyas"
de San Miguel de Valero, en la sierra de Salamanca.
Etiquetas:

Comentarios

  1. Inés2/4/14

    Ole, ole y ooooooole...este blog cada día me interesa, me gusta , me emociona más...como dicen mis "joyas": hasta la Luna ida y vuelta infinitas veces!!!!!!!
    Y ver a Mafalda, buaaaa, lo más de lo más!!!-Un abrazo profe Miguel

    ResponderEliminar
  2. telmo5/4/14

    O público segue esperando polo HOLODOMOR

    (eu soamente cho recordo)

    ResponderEliminar
  3. David G.5/4/14

    Grande Mafalda, sempre adorei a esta rapaza, o seu intelecto é de admirar, e é pecado non ler un libro dela ao longo da túa vida, é increíble.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis