Saltar ao contido principal

Un 10 para Robinson

A lección de María de Villota, a traxectoria truncada de Fernando Martín (primeiro español en ir á NBA), a vitoria no Mundial, o secreto de Víctor Valdés, a triste historia de Robert Enke, a abdicación de Ronaldinho, a marca de Etoo, os comezos de Falcao, o neno Ricky Rubio, un día con Piqué, que foi da xeneración Casillas, o mítico duelo Karpov vs Kasparov, David Millar saíndo da dopaxe, o espírito de Juanito, o soño de Ibaka...




Hai un mundo entre Informe Robinson e o resto de programas deportivos. E ese mundo de distancia pódese resumir nunha soa palabra: Calidade. Cada entrega de Informe Robinson é unha historia roubada ao deporte, a cara oculta das cousas, ou simplemente unha lección persoal... non sempre con final feliz. O deportista redúcese a persoa. A fama desaparece para desvelarnos o que esconde. E tras a máscara do personaxe, o programa descúbrenos a unha persoa normal, coma ti e coma min. Que elixe, que se equivoca, que dubida, que loita, que sente medo, que se perde, que padece, que pide axuda, que confesa admirar ao seu máximo rival, ou simplemente que convive en silencio coa cara amarga do éxito. 










En Informe Robinson, todas as historias teñen alma. E por iso é tan difícil deixar de devoralas.
Porque ao final, as persoas o que queremos é que nos conten boas historias.

E AQUÍ podedes velas todas.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...