Saltar ao contido principal

Postais vellas... e Reto!

Que tesouros se poden atopar nas librarías de vello! Refírome a esas tendas que venden libros, postais, vinilos... sempre obxectos usados ou descatalogados.  Tendas absolutamente diferentes, con esa aparencia de fallado cheo de recordos, e ese olor a libros manoseados e a vidas vividas. Coñezo un par delas en Vigo, e de vez en cando fago algunha incursión a ver que tesouro atopo por apenas catro moedas. Na última visita, polo módico prezo de 40 céntimos, atopei dous! Así que...

Hoxe tráiovos un reto. Preparados? :)
Son dúas postais de Galicia, dos anos 60 máis menos.

Recoñecedes os lugares retratados...?
Son moi coñecidos!

Postal 1: vaia cambio!


Postal 2: aquí hai que dicir 2 nomes!






Que? Tedes a resposta?
Parécevos que fomos a mellor?

A min faime acordar desta outra postal.
Etiquetas:

Comentarios

  1. Mónica Pérez, vía Facebook28/9/13

    Polo pobo da primeira postal andivemos tua irmá e mais eu non fai moito. Moito cambiou! Non queda unha arbore!... e non fai tanto diso!

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira28/9/13

    Ese, ese mesmo! Pois si, pouco que ver con agora (eu non digo nada...).

    ResponderEliminar
  3. Samantha29/9/13

    La primera...
    Sanxenxo??

    Y la segunda... San Antón y San Simón?

    La isla de Toralla fue la primera que me vino a la cabeza, pero no me parece!

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira29/9/13

    Jejeje...

    ResponderEliminar
  5. Lucía Pérez29/9/13

    A primeira é Sanxenxo.
    E a segunda... A illa de Arousa e A Toxa?

    ResponderEliminar
  6. Miguel Abraira29/9/13

    Lucía, craváchelo!! Premio!!!

    Acertastes de pleno coa primeira: iso é SANXENXO!!
    Vista do porto e a praia de Silgar. Vaia cambio! Aos que non coñezades moito Sanxenxo anímovos a que comparedes a imaxe da postal cunha vista de satélite en google maps.

    Na segunda, en efecto, vense dúas illas. A que se ve primeiro é a ILLA DA TOXA, que daquela xa tiña ponte, pero estaba menos urbanizada. E a que se ve ao fondo, que é moito máis grande e moi plana, é a ILLA DE AROUSA! Que daquela, aínda non tiña ponte, pois construiuse despois, en 1985. A Illa ten 11 quilómetros de praias!! e é o concello máis novo de Galicia, pois independizouse do de Vilanova de Arousa en 1995.

    Lucía, gárdoche o premio!!
    Moitas grazas por seguirme o xogo! :D

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis