Saltar ao contido principal

Son animais

Encántame este pequeno. Gústame como vai preguntando e razoando en voz alta, con total naturalidade. Poñendo en cuestión, coa lóxica implacable dos nenos, a forma de ver e facer dos adultos con respecto aos animais. Gústame o amor co que lle fala súa nai, a paciencia que esta amosa ao escoitalo, e incluso as mentiras piadosas coas que lle responde... Pero o que máis me gusta de todo, é o modo sinxelo co que el logra conmovela, ata que por fin se dá conta de que acaba de dicir algo lindo... 


Levaba moito tempo dando voltas á posibilidade de ensinarvos un estremecedor documental sobre a industria cárnica, no que se denuncia con pelos e sinais o trato infame, vergoñento e brutal que reciben os animais que nos levamos ao prato. Vin nel imaxes que me repugnan, e de feito apenas logrei pasar do primeiro minuto. Hoxe sei que nunca o veremos aquí. Para que? Se un neno intelixente e sensible pode explicalo así de claro...
Sorte, pequeno...
Na vida, e na loita por facernos mellores.
Etiquetas:

Comentarios

  1. Xurxo4/6/13

    Comparto a tua empatia e a emoción da nai.
    Un reconciliase coa raza human o ver ou escoitar exemplos así. :-)

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira4/6/13

    Totalmente de acordo, Xurxo!
    Proba a ver o vídeo nun día ou momento malo... cámbiache a cara!

    ResponderEliminar
  3. Sandra5/6/13

    Lindo pequeno, lindo o que di, lindo como razoa. Emocioneime coma a súa nai, que ten que estar máis que orgullosa de ter este fillo que con tan poucos anos demostra respeto, sensibilidade e agarimo aos animais. Como di: " os animais hai que coidalos, non comelos" e " eu non quero que morran , quero velos de pé, feliz". Este pequeno, a min tamén me tocou o corazón.

    ResponderEliminar
  4. marisa7/6/13

    Pois sí...escoitei e vin este vídeo mais de unha vez porque me emociona que un neno tan pequeno teña eses sentimentos hacia os animais, ¡cantos adultos teríamos que aprender de él!Incluso eu que xa como pouca carne tou pensando en deixar de facelo porque se realmente o penso non me quedan gañas. ¡¡¡Grande este pequeno!!!

    ResponderEliminar
  5. Miguel Abraira8/6/13

    Seguramente todos os nenos pensan así... ata que a cultura na que medramos nos aparta desa forma de pensar.

    Pero o mérito deste neno está no modo natural e inocente de desarmarnos e sinalarnos con toda dureza. "Que estades facendo?" "Por que?" "Como podedes?" "É que non vos dades conta?"...

    E nos conmove... porque sabemos que leva razón. Sabemos.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis