Normandía? Non... Laxe, Galicia

Como me gusta esta foto!

Tres nenos galegos apenas poden crer o que ven. Un avión de combate estadounidense acaba de pousarse no areal de Traba. É domingo e, hai tan só uns minutos, todos os veciños vírono cruzar o ceo, perdendo altura cara á praia, cos motores ruxindo e a cabina empezando a arder. Achéganse correndo. Detéñense. Dubidan. Desexan coñecer, pero temen que a forza do mar o desprace cara eles... A poucos metros, piloto e acompañante queiman apresurados un feixe de papeis, e xesticulan mentres berran algo estraño, que sona a: Fon! Fon, plis! Fon!

Era o 22 de outubro de 1944, o desembarco aliado en Normandía triunfara e o cerco aos nazis empezaba a debuxarse. Galicia, pese a estar lonxe da fronte, era frecuente zona de paso para navíos, submarinos e aviación de ambos bandos. Aquel día, Eugene Casale e John Kurek viaxaban nun bombardeiro Douglas A-26 desde Marrocos a Inglaterra, cando a cabina empezou a arder, e víronse obrigados a unha aterraxe forzosa. Os veciños acudiron e atoparon aos dous homes queimando documentación, facendo xestos para avisar do risco de explosión e preguntando por... un teléfono!

A fotografía foi realizada daquela por un retratista de Laxe, José Vidal. Pero o máis bonito desta historia vén agora. Porque grazas a ela, e tirando do fío, varias persoas veñen de lograr localizar en Connecticut (Estados Unidos) a Eugene, o home que aquel día fixo aterrar este avión na praia de Traba. E contan que con 92 anos, o vello piloto (a vista e a memoria desgastadas) sostivo nas mans a fotografía do seu plateado aeroplano, mentres dicía... Mira, este era o meu avión. E esa era a xente que nos axudou. E esta, como se chama?... esta era a praia máis fermosa que vin nunca...

E non me estraña...

Feliz reencontro.

Feliz capítulo (que xa é difícil...) da IIGM.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

“ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono . E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas, a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...

Ler máis

Moedas para Caronte

Buscar neste blog