Saltar ao contido principal

Gañadores do Concurso Cine Historia: Giovanna e Amélie, Cristian e Will

Non foi un, senón dous, os GAÑADORES do I CONCURSO CINE HISTORIA:
 Giovanna (Wilson) e Cristian (Green Dreamer).
Parabéns polo premio! 
E pola vosa elección... Máis acertada, imposible!.



A ti, Giovanna (Wilson), que elixiches quedar con Amélie
deséxoche que esta te anime a cultivar sempre o gusto polos pequenos praceres:

"hundir la mano en un saco de legumbres,
partir el caramelo quemado de la crema catalana con una cucharilla,
hacer rebotar las piedras en el canal Saint Martin,
verle la cara en la oscuridad del cine a la gente,
o tratar de adivinar cuántas personas hacen algo en un determinado momento"

Que che lembre unha necesidade que ás veces, na voráxine da vida, esquecemos: 
a de buscar, ti mesma, a túa propia felicidade. 

E que a súa música chova sobre ti, ata quedar a vivir contigo para sempre.



A ti, Cristian (Green Dreamer), que elixiches ao Indomable Will Hunting,
 deséxoche que compartades o enorme talento e intelixencia que ambos tendes... 
Que sempre a empregues para elixir ser "una persona de verdad".
E que a conversa diante dun lago, che axude a desterrar eses medos que ás veces nos deteñen.

"Tú mueves, chaval"

Sabedes unha cousa? Amo esas pelis. 
Pero non doe deixalas voar, cando sabes o moito que sumarán na vida de quen as levan.
Disfrutádeas!

Comentarios

  1. Giovanna22/6/13

    Oh muchas gracias por la entrada Miguel, me encanta. Aún no tuve tiempo de verla pero leyendo esto las ganas aumentan, y en cuanto la vea tendrá también su merecida crítica. Estoy segura de que va a ser una película que atraviesa la pantalla!

    ResponderEliminar
  2. Non te preocupes, Giovanna.
    Amélie chamará por ti... :)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...