Saltar ao contido principal

Egoístas

Hai que ser moi bruto para roubar un grafiti enteiro. Dunha parede!




"Traballo escravo" era un grafiti presuntamente feito por Banksy (clic para ver máis) en Londres. Nel víase a un neno asiático cosendo bandeiras británicas. Unha mensaxe do máis crítica. Pero o realmente provocativo era onde aparecera pintado: no muro dun comercio sinalado por importar produtos fabricados na India en condicións de explotación infantil. Ademais, daquela (maio de 2012) Londres andaba en pleno fervor patriótico, cheo de bandeirolos e outros estandartes, para conmemorar o 50 aniversario da raíña no trono. Así que, se poñan como se poñan (que se é un grafiti, que se é vandalismo...), isto era unha obra de arte. Removía conciencias e melloraba o entorno. 

As malas linguas din que foi a propia tenda a que arrincou a obra para especular con ela (Banksy cotízase!) e vendela por máis dun millón de euros! Segundo a policía británica non habería nada ilegal nisto... así que xa o podedes dar por perdido. No seu lugar, agora pódese ler outra inscrición: "Perigo, ladróns".

Que? Difícil de superar...? Pois non, home, non! Aínda se podía mellorar! Ou a ver por que non se vai a poder roubar dun xacemento un cacho de rocha no que os científicos estudan un fósil de dinosaurio que leva alí 70 millóns de anos?

Fotografía que aparecía na noticia, en EL PAÍS.
Era o fósil dunha cría de dinosaurio no seu niño. Na imaxe recoñécense cinco ou seis vértebras. Toda a información nova que se agardaba, todo o valor que tería para a comarca na que se atopou, todo se foi co miserable de turno, que tivo que tirar a rocha a rolos por unha ladeira para levala. Como no grafiti, tamén isto era un tesouro de todos. E tamén axudaba a facernos mellores.

De todos os defectos humanos,
o egoísmo é sen dúbida o que nos fai máis miserables.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...