Saltar ao contido principal

JASP... A Historia vale!

A vida é como ver os Simpson: a máis cultura, mellor entendes. E nese propósito de entender as cousas da vida (... ou as dos Simpson), saber Historia é unha axuda grande. Hoxe traio un exemplo...

Onde estabades en 1996? Os meus alumnos creo que nacendo, ou próximos a facelo, así que a moitos non vos sonará o anuncio. Pero a outros si, desde logo. Para que vos situedes no tempo, daquela eu estaba empezando a carreira. E coma min, moitos. España empezaba a cambiar (...parezo un capítulo de "Cuéntame"), ao ir aparecendo unha xeración de mozos moito máis preparada que a dos seus pais, e con terribles ganas de comerse o mundo. Foi entón, naquel preciso momento dos noventa, cando Renault, nos sorprendeu cun anuncio que parecía feito á medida daqueles mozos: o do primeiro modelo Clio (nótase o paso dos anos, verdade?), ou tamén chamado "anuncio JASP". A fotografía correspóndese coa versión para a prensa; a versión para a tele, facendo Clic na imaxe.


Querían así vendernos que o Clio debía ser o noso coche, pois tamén el era JASP: novo, pero sobradamente preparado. O caso é que aquel anuncio pegou forte entre os mozos.  E algún tempo despois, estudando Historia, sorprendinme moito ao descubrir que JASP non era unha rara idea nova, senón unha enxeñosa modificación dunhas siglas xa creadas no pasado: WASP. En Estados Unidos este era o nome co que se recoñecía a un grupo de cidadáns puritanos e intolerantes, que se crían superiores a todos os demais. Eran os WASP (White, Anglo-Saxon, Protestant). É dicir, brancos descendentes de europeos do norte. Pero racistas.

En Renault, cambiaron tan só unha letra para dar un novo significado, moito máis agradable e positivo que o anterior. E desta maneira, como daquela, lograron algo relativamente complicado: que un grupo concreto de xente nos recoñecéramos (ou quixéramos facelo) con tan só catro letras... e de paso, cun modelo de coche. Daqueles WASP non queda moito, afortunadamente. E en canto a aqueles JASP... Era mentira: nunca estaremos sobradamente preparados!

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...