Saltar ao contido principal

Quen son aquí os "animais"?

A canga ou traba é un pau de máis de medio metro que se prende a unha pata, para que os cabalos que se deixan no monte non poidan trotar nin moverse libremente. É tradición que vén de antigo, pero non todas as tradicións nos fan mellores nin merecen pervivir. Algunhas convértenos nun país de cafres e analfabetos. E esta é unha delas... Quen son aquí os "animais"? Clic na imaxe, para ver vídeo.



Se vemos algo así, debemos denuncialo chamando ao SEPRONA da Garda Civil, pois esta é unha forma de maltrato animal, prohibida e perseguida. Pero se vos parece importante unirvos desde xa a esta loita, todos podemos sumarnos, asinando AQUÍ. 
Etiquetas:

Comentarios

  1. Sandra5/4/13

    Hai "tradicións" que deberían estar erradicadas fai moito tempo ou mellor dito que nunca deberon existir. Alégrome de que por fin, se faga algo para acabar con esta barbaridade e con este maltrato animal. A ver se vamos entendendo que os animais sufren e sinten coma nós e que merecen ser tratados con respeto, dignidade e agarimo. Parece ser que en Lugo, nestes días xa multaron a varia xente e liberaron a varios cabalos desta tortura. Eu vou asinar agora mesmo para loitar e axudar a que esta situación se solucione canto antes.

    ResponderEliminar
  2. marisa7/4/13

    Sí, eu tamén sinto moita ledicia de que por fin algo se esté movendo en relación con estes feitos, eu tamén asinei e espero que o faga moita mais xente a ver se entre todos logramos erradicar de unha vez por todas estas torturas, tamén son das que penso que tiñan que estar os donos uns cantos días con eses cepos nos seus pés a ver se así se daban conta do dano que fan, e éste podo decir que é un dos pensamentos mais suaves que teño.

    ResponderEliminar
  3. Miguel Abraira7/4/13

    Carafio, que guerreiras! Dábades unha boa tripulación para o "Rainbow Warrior"!

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira12/4/13

    Conseguido!
    Máis de 40.000 sinaturas serviron para apoiar esta semana no Parlamento de Galicia unha proposta de medidas urxentes contra o maltrato aos cabalos. O parlamento votou a favor. Un exemplo de que a cidadanía, se quere, pode gobernar de verdade.

    Que enormes e imparables dunas se poden erguer arrimando un simple grao de area... Se puxeches o teu... Noraboa!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis