Saltar ao contido principal

Rica Revolución á Francesa

Receta para unha rica Revolución á Francesa:
Ingredientes:
1 Rei
2 Privilexiados (nobreza, clero)
1 Ristra de paisanos, ben queimada e afogada en impostos
1 Parlamento que sirva de pouco
1/4 Quilo de Mal día, deses nos que un se levanta cabreado con todos
1 Par de armerías
1 Torre fortaleza
1 Frontón (servirá unha sala calquera na que reunirse... as pelotas poñédelas vós)
1/2 Litro de tinta, e pluma para escribir unha señora Constitución
1 Pintor que inmortalice a escea (a falta dun Jean Jaques David, valerá un David calquera)
1 Guillotina ben afiada... por se hai que cortar cabezas... de allo, claro.

Preparación:
Cóllase unha sociedade calquera. Aderécese cun par de anos sen alimentos, sen medios para vivir e cos prezos do básico desorbitados. Engádase unha boa presada de privilexios para uns poucos (exención de impostos, decenas de dereitos sobre o resto da poboación, cargos públicos e honores reservados...). Mestúrese cun Estado en bancarrota, completamente arruinado por gastos suntuosos e prescindibles (unha guerra, uns cantos palacetes, chófers, asesores de chófers, asesores de asesores...). Réguese todo cun puñado de ideas ilustradas e un chisco de esencia das 13 colonias.  Póñase todo ao lume, refóguese ben, salpeméntese e, como dirían os franchutes... Voilà! 

Vídeo da cocción, en só dez minutos: 


Moito ánimo para mañá a 1º de Bacharelato. E Sorte!
Se estades con ganas, ou vos apetece, tedes este bo documental enteiro e dunha peza AQUÍ.

Comentarios

  1. Non sei por que me estou imaxinando esa receita de revolución posta en marcha en calquera dos paises que estan en crisis.

    Ai dios a que se aveciña!!! Jejeje

    ResponderEliminar
  2. Almudena29/11/12

    A nós este ano tamen nos puxeron este video jajaj

    ResponderEliminar
  3. David.29/11/12

    Este mismo video vímolo este ano.
    A verdade, a revolución foi inprescindible, pero o prezo foi moi caro, como din nun momento.

    ResponderEliminar
  4. Sí, é un documental moi coñecido, e non está mal.
    O vídeo explica ben, e está bastante teatralizado. Hai partes que quedan fácil na memoria. Pero eu quitaríalle os momentos "historiador explicando". O que din é interesante, pero que os enfoquen a eles continuamente acaba facéndose repetitivo e rompe bastante o dinamismo da narración.

    Desde logo, como dis ti David, foi unha revolución extremadamente violenta. Aínda que a explotación señorial e a inxustiza social anteriores tamén o eran...

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...