Saltar ao contido principal

O día de mañá: Furacán Sandy

Está pasando. 64 mortos no Caribe. Ventos de 150 kms/h. 300.000 persoas evacuadas. 7.400 voos de avións suspendidos. Toda a flota amarrada. 60 millóns de persoas recluídas. Ventás e portas seladas con táboas e sacos. Primeiros anegamentos de rúas. Ondas enormes. Guindastres dobrados coma se fosen de goma... En menos dunha hora (cando tecleo isto), o furacán Sandy barrerá todo o litoral leste de EE.UU., incluída a capital, Washington, ou a cidade de New York. Os meteorólogos prevén unha tormenta bestial de mar, vento, choiva e unha caída brusca das temperaturas, con neve e cortes de electricidade que poden durar semanas. Grazas a esta previsión, as rúas están baleiras. Pero a uns minutos de que a natureza se desperece con toda a súa brutalidade para recordarnos o pequenos que somos fronte a ela, é difícil non lembrarse das atroces escenas dun filme que acaso coñezades.


A secuencia forma parte da impactante película "El día de mañana", sobre o cambio climático. Desta vez é un furacán. Esperemos que a realidade quede lonxe da ficción.

Comentarios

  1. Sandra30/10/12

    Eu tamén espero que a realidade quede lonxe da ficción. Impresionantes imaxes, non só as da película senón as que estamos vendo día a día nos xornais e nas televisións deste furacán Sandy.

    ResponderEliminar
  2. Na web do xornal "The New York Times" aparecen xa publicadas medio cento de fotografías do desastre:
    http://www.nytimes.com/slideshow/2012/10/29/us/20121030_HP_STORM.html

    ResponderEliminar
  3. O furacán pasou. En youtube atopei un vídeo ben curioso, no que se ve, en só 4 minutos, o paso do furacán sobre a cidade. As imaxes están gravadas desde unha cámara fixa instalada na azotea dun rañaceos. Esta é a ligazón:

    http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ujl84Ywi2Wo

    A día de hoxe, danos materiais aparte, 37 persoas perderon a vida, e iso tan só na cidade de New York.

    ResponderEliminar
  4. O que nos demostra o insigificante que somos cando as forzas da natureza se rebelan...

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...