Saltar ao contido principal

Consumismo: exemplo práctico

Continua carreira por aumentar beneficios. Esa é, xa o sabedes, unha das características básicas do sistema económico capitalista no que vivimos. Esta semana, tratando de explicalo na clase de bacharelato, non era difícil atopar exemplos. Lembrades as técnicas comerciais dos supermercados?:
  • Fannos entrar pola dereita da liña de caixas, porque saben que unha vez dentro preferimos circular no sentido contrario ás agullas do reloxo. 
  • Os carriños da compra desvíanse sempre cara a esquerda para obrigarnos a conducilos con esa man e para que teñamos así a dereita más libre e disposta para coller produtos dos estantes.
  • Ademais, os carros teñen o fondo inclinado preto de nós para reducir a sensación de que se van enchendo. Para que coller un carro se non o vas a encher?
  • Os produtos máis demandados (auga, leite, carne...) lévanse ao fondo, para poder tentarnos con outras cousas que non prevíamos comprar.
  • Os máis caros sitúanse nos estantes á altura de ollos e mans, onde e máis fácil velos e máis cómodo que os collamos; na parte de abaixo, os imprescindibles.
  • Os de compra impulsiva, en cambio, colócanse nas caixas, para que piques facendo cola.
  • O ancho dos corredores fará que teñamos que parar frecuentemente, quedando expostos en moitas ocasións aos produtos de ambos lados.
  • Ata nos prezos, saben que nos atraen máis os que rematan en 5, 7 ou 9...
Todas están citadas no libro Ajuste de Cuentas, de Vicens Castellano. Co mesmo título, Vicens tiña un programa de televisión no que axudaba a familias en apuros económicos, tratando de ensinarlles como se meteran no problema e como debían aprender a saír del. Vicens, reeducábaos. Houbo moitos episodios, e en cada un había un tipo de familia diferente. Pero de todos os que vin, este que vos deixo aquí é un dos meus favoritos. Por diferente e por didáctico. Desta vez, non é un problema de falta de ingresos, pois entre os dous gañan máis de 6.000 euros ao mes, senón dunha falla de control total sobre o gasto e un consumismo que xa veredes ata que punto chega.

Comentarios

  1. Samantha29/9/12

    Aínda me lembro de estas clases, Miguel. A verdade é que as lembro como se fosen onte. Oxalá os teus novos alumnos as recorden sempre :)

    ResponderEliminar
  2. Ola Samantha! Eu contentome con que as recorden ata os exames... Pero sobre todo ao moverse polo supermercado.
    Acordome ben das vosas caras ao ver algunha parte do vídeo...

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...