Saltar ao contido principal

Cousas moi serias

Hai cousas tan graves e serias na vida, que so podemos soportalas de dúas formasA primeira: con humor. Humor irónico, hábil e ácido, que equivale á máis mordaz e intelixente das críticas.


E a segunda: con compromiso. Reaccionando como cidadáns críticos e intelixentes, que non tragan sen máis, e dispostos a defender os nosos dereitos. Especialmente aqueles que contribúen a facernos máis libres como persoas, e a mellorarnos como sociedade. Falo de Educación.

Exemplo de compromiso é o que pasou hai so dous días. Compañeiros vosos, meus e tamén pais de alumnos, decidiron pecharse no instituto (Santo Tomé, Vigo) e pasar toda a noite nel, en protesta contra os gravísimos recortes xa feitos e por vir na educación pública. Pareceume unha forma orixinal, chamativa, valente e dignísima de comprometerse e de loitar por unha educación pública de calidade. Un dereito que vós e máis eu tivemos grazas aos que nos precederon, que ten un incalculable valor para o desenvolvemento dun país e que agora nos corresponde defender a todos. E como os desertos se fan con graos de area, aquí vai este. A ver se facemos unha boa duna.

Comentarios

  1. Sandra24/5/12

    Qué crack José Mota!! e non se darán por aludidos os políticos...??!!!! porque recortes en ensinanza parece que os tiveron eles de pequenos, (onde non hai non se pode pedir...).
    É triste que valoren tan pouco algo tan importante e primordial coma a ensinanza e a sanidade, moi triste...Mentres eles seguen cos seus cartos a rebosar no peto, nos bancos ,coches, casas, pensión vitalicias, etc etc. Unha vergoña!!

    ResponderEliminar
  2. O de darse por aludidos non é deporte habitual dos que mandan. Se o fose, caería algunha dimisión de cando en vez, e xa non lembro nin a última.

    Pero bueno, aquí estamos nós para, como mínimo, dicirlles non a aquelo que non nos gusta.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...