La meglio gioventù

"Acabo de ver unha peli que creo que che encantaría". Díxomo así, parco en palabras, coma sempre. Pero despois engadiu "Oxalá durara outras seis horas máis...". Non tiven dúbidas: tiña que vela. E agora que a vin, e incluso a vivín, que me agarrou por dentro e que todos eles (Giorgia, Matteo, Nicola, Mirella...) me atropelaron coas súas vidas, sinto case como un deber compartila con vós. Invitarvos a devorala cos ollos e a alma (non hai outro modo) e a quedar durante horas rumiando, conmovidos, qué somos e qué é a vida. Así que... Grazas Denís. E aí vai, para vós.

Nicola e Matteo son dous irmáns que comparten amigos, libros, esperanzas, soños e a ilusión dunha viaxe xuntos ao Cabo Norte. Ata que o encontro con Giorgia, unha moza desequilibrada e moi especial, vai cambiar a dirección das súas vidas. O primeiro, faise psicólogo. O segundo, policía. Pero este resumo sabe só a inicio. Porque a peli percorre, con toda a complexidade da vida, corenta anos da historia dos seus personaxes, e da Italia mesma. Enfermos, ilusións, amigos, terrorismo, arte, emocións, vida. "La mejor juventud" é unha peli tan boa, que creo que aos que a fixeron non lles importou un pepino que durase seis horas; o importante non era facer caixa, senón contar o que se quería contar. E facelo como se debe: cun guión redondo, con interpretacións e música á altura e, sobre todo, cun fluír fermoso de personaxes complexos, humanos, absolutamente creíbles. Sabios.

Non me creredes, pero hai máis de unha ducia de esceas memorables, de puro fermoso: encontros, miradas, despedidas, noites tristes con fogos de artificio no horizonte, libros que un quixera tirar moi lonxe, rastros inesperados, paseos de parella sen palabras... Sería imposible escoller so unha; así que elixín dúas. Ambas con miradas polas que un daría toda unha vida. A primeira, jukebox incluída, tédela facendo clic no cartel da película, ao principio desta entrada. A segunda é esta captura dun momento incriblemente fermoso do filme, entre dúas persoas especiais: "Pues quédate", di ela cun sorriso grande, entre raios de sol e pecas, mentres manexa, madura e palpitante, a caña do barco: "Te llevo a Francia, o a Grecia, o a África, o a donde tú quieras. Venga, elige". 

Non a atoparedes nos cines; é do ano 2003 e nunca chegou a estrearse neste maldito país de Torrentes. Tampouco en dvd, salvo en fermosísimo italiano (versión orixinal) con subtítulos en español. Si, hai que ir lendo, pero é infinitamente mellor así. Que vos guste. A peli, e o trozo de vida. Feliz regalo de Nadal (por adiantado).