Saltar ao contido principal

A curta máis curta da historia dos vampiros

Cantas películas hai sobre Drácula ou os vampiros? Centos? Miles? Poucas están á altura da alucinante e extraordinaria novela de Bram Stoker (nunca me cansarei de recomendarvos que a leades!). Pero esta ten algo especial: é a curta máis curta que nunca se fixo sobre o tema, e creo que ao xenial autor inglés lle gustaría moito.

Máis rápida? Imposible.
Máis sinxela? Complicado.
Máis orixinal? Valorade vós mesmos. 


Probade a dar ao Play catro ou cinco veces seguidas... 
Canto máis o ves, mellor se apreza a xenialidade!
Etiquetas:

Comentarios

  1. Asun18/12/11

    Xenial! Que pena non descubrila antes! Os lectores do Librako gozaríamos moito fai dous anos con esta curta nuha das nosas sesións.
    É unha interpretación orixinal e especial da obra.

    ResponderEliminar
  2. Denís18/12/11

    Que grandes os 5 segundos! Resplandece de orixinalidade por todos os costados.
    Aún sen leer a obra, as películas que mais me gustan de este tema son as duas de Nosferatu, a de 1922 e a de 1979. As dúas teñen como unha atmósfera esencial, que non encontro nas demáis.

    ResponderEliminar
  3. Sandra19/12/11

    Xenial!! encántame!!

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira19/12/11

    A verdade é que si... é desas ideas que a un lle fan sorrir, especialmente ao que se lle ocorren. Empregar o afiado lapis como mortífera estaca é orixinal a rabear.
    Denís: teño Nosferatu, a de 1979, a punto para ver nunha xélida noite calquera deste inverno.

    ResponderEliminar
  5. Duarte Eiros22/12/11

    Coa mesma duración que un estornudo e a mesma intensidade dunha montaña rusa...

    ResponderEliminar
  6. Miguel Abraira23/12/11

    Ou dun bo estornudo...

    ResponderEliminar
  7. Gema Carballal.30/12/11

    Que bo!
    Eu tampouco nunca me cansarei de recomendar esa grande obra de Bram Stoker!!!
    Un saúdo!

    ResponderEliminar
  8. Miguel Abraira31/12/11

    Non coñezo a lector algún que quedara defraudado con ese pedazo de libro. Máis de cen anos despois de ser escrito, cómese ao lector dun bocado.
    Un saúdo Gema!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Concurso Galicia en Foto (II)

Aquí volve o noso concurso! E unha vez máis, non penso dicir onde está isto ... Porque queda da vosa man! Iso si, desta vez cambiamos o método de resposta: en vez de escribir a solución publicamente nun comentario, enviarédesma a min directamente facendo clic na parte superior do blog, onde di "INFO", e dentro diso en "CONTACTO". Unha vez aí, non tedes máis que poñer nome, email e a vosa resposta! Deste xeito chegará a min sen que outros poidan vela.  Gaña quen acerte o nome concreto e a función do lugar no que botei esta foto .  Tal e como prometera, desta vez agarda un premio de cine! O PRAZO PARA CONCURSAR  REMATA ÁS 23.00 HORAS DO SÁBADO 9 PUBLICAREI TODAS AS RESPOSTAS E O GAÑADOR AQUÍ AO LONGO DO DOMINGO 10 BRAVO CENTURIÓNS! O lugar da foto é o fermoso campamento romano de Aquis Querquennis,  en Bande (Ourense). Os vellos coñecían o sitio como A Cidá, pois vían muros e obras de edificacións antigas.  En 1947, ao construírse o Enco...
26 comentarios
Ler máis

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis