Saltar ao contido principal

Fui a los bosques... (El club de los poetas muertos)

A veces la vida se revolverá contra ti, como una novela mal planificada. Entonces lo único que la salvará, será el mirar atrás y comprobar que, pese a perder, has navegado. Que has luchado. Que lejos de quedarte en la bahía segura, un día te atreviste a soltar amarras, a desplegar todo el trapo, a cazar vientos en las velas y a luchar por tu propia bandera.

Por eso, hoy me hermano con mis amigos de BiblioMeira. Porque si alguna película enseña a sentir, a pensar, y a vivir libremente, esa es "El club de los poetas muertos"... Para no descubrir en el momento de la muerte, que no había vivido...

Comentarios

  1. Andrea Ledo7/11/11

    Incrible película, a carga emocional que contén e que transmite, ese método innovador e rompedor do profesor de Keating, que ata se anima a arrincar esas follas que lle parecen innecesarias nos libros e que algunha vez todos desexamos arrincar. Para min, unha gran película, porque o sentimento de "a vida é unha,teño que sacarlle o meollo, carpe diem" que se me quedou tras vela foi certamente incrible.

    ResponderEliminar
  2. Alégrame que che gustara, Andrea!
    Oxalá todos puidésemos ter un profesor Keating.

    ResponderEliminar
  3. vitoria8/11/11

    Bueno, de algunha maneira os que vimos a película tivemos a Keating como profesor, e nos sentamos na clase ó lado de Neil...e seguro que a poesía nos falou a través da pantalla e a escoitamos.

    ResponderEliminar
  4. Esa é a grandeza do cine. Que con el, podemos ver, coñecer, vivir. Igual que cos libros e as viaxes adecuadas.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...