Saltar ao contido principal

"Kamchatka", un lugar para resistir

Lembrádesvos do Risk, ese xogo de mesa sobre a conquista do mundo? Disque hai algún profe que incluso o leva a clase, para explicar non sei que Historia... Pois esta é unha peli para os amantes do Risk (Kamchatka é un dos territorios a conquistar), un xogo que pode servir incluso como metáfora da vida cando as cousas se poñen difíciles.

Clic para ver o tráiler


Porque Kamchatka (ficha AQUÍ) é a infancia dun neno rota por un golpe de estado e unha ditadura que, coma todas, tentará eliminar a todo disidente, incluída a familia protagonista. Escapar é, a partir de aí, a palabra clave. Pero ollo: nesta película non veredes acción, nin política, nin execucións, nin guerra... Senón so sentimentos. Sobre todo o sentimento de que tes que fuxir, ocultarte, marchar, protexer aos teus e ata construir un lugar ficticio para que os nenos, que non poden entender moi ben o que pasa, aprendan tamén a resistir. E é aí onde aparece o xogo, e o lugar: Kamchatka.

Gústame o cine arxentino. Porque sempre conta unha historia, porque céntrase no guión e as interpretacións, porque fala de sentimentos e cousas que nos pasan, e porque nelas os protagonistas sempre son as persoas. Porque é un cine que non ten máis pretensións que o de falarnos da vida, e do difícil que ás veces é vivila. E para contar unha boa historia, non hai mellores guións que os que a vida ofrece.

Comentarios

  1. Sandra11/7/11

    Ten moi boa pinta,vereina.No cine hai agora unha peli arxentina "Cuento chino",seguro que está moi ben,teño ganas de ve-la,se o fago,xa vos contarei.Por certo,boas vacacións a tod@s!!!

    ResponderEliminar
  2. Vina. Un inicio raroraroraro: unha vaca cae do ceo... e non digo máis.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Concurso Galicia en Foto (II)

Aquí volve o noso concurso! E unha vez máis, non penso dicir onde está isto ... Porque queda da vosa man! Iso si, desta vez cambiamos o método de resposta: en vez de escribir a solución publicamente nun comentario, enviarédesma a min directamente facendo clic na parte superior do blog, onde di "INFO", e dentro diso en "CONTACTO". Unha vez aí, non tedes máis que poñer nome, email e a vosa resposta! Deste xeito chegará a min sen que outros poidan vela.  Gaña quen acerte o nome concreto e a función do lugar no que botei esta foto .  Tal e como prometera, desta vez agarda un premio de cine! O PRAZO PARA CONCURSAR  REMATA ÁS 23.00 HORAS DO SÁBADO 9 PUBLICAREI TODAS AS RESPOSTAS E O GAÑADOR AQUÍ AO LONGO DO DOMINGO 10 BRAVO CENTURIÓNS! O lugar da foto é o fermoso campamento romano de Aquis Querquennis,  en Bande (Ourense). Os vellos coñecían o sitio como A Cidá, pois vían muros e obras de edificacións antigas.  En 1947, ao construírse o Enco...

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...