Saltar ao contido principal

Bici extrema

Non sei a vós, pero a min a bici é unha das cousas que máis me gusta na vida.  É impagable o ruído das rodas ao pedalear sobre un camiño de terra, a sensación de ilimitada liberdade cando logras facer con ela un percorrido longuísimo, ou os ratos de infantil diversión que aparecen sempre cando pedaleas.

Asegúrovos que cando paso tempo sen usala sorrío con só subir á miña bici. Excepto, claro está, cando o camiño se pon moi costa arriba... Bueno, ou moi costa abaixo, como aquí. Entón xa non é so diversión ou reto, senón brutal e arriscado perigo. Agarrádevos aos frenos!

Comentarios

  1. Iria García18/7/11

    buuf...qe tolería! mimadriña, pensei qtiña que parar o vídeo cando se puxo a baixar todas as escaleiras... vaia máquina!

    ResponderEliminar
  2. E cando aparece o can no medio, que?
    "Pa matarse" alí os dous.

    ResponderEliminar
  3. Nerea19/7/11

    Eu cando apareceu o can dixen, aló vai o can, porque levar había levar un bon golpe jeje

    ResponderEliminar
  4. Iso chamase ter uñas e o demais son tonterias jajaja
    Moi bo vídeo si señor, pero sempre fun mais de ver descenso por monte, e mais... IMPRESIONANTE
    A bicicleta podese decir que e un dos mellores inventos do ser humano

    Moi bo traballo o que fas neste blog Miguel :)
    A seguir así ;)
    Un saúdo.

    ResponderEliminar
  5. Sandra20/7/11

    miña nai querida!!!!qué flipe!!non sei si é un crack ou está toliño de todo!joer,qué medo!aínda así é boísimo!!calquera o fai!qué medo o do can,temín que ían os dous a rebolos!A min tamén me encanta a bici,lembro as tardes de verán cos amig@s indo con ela a todas partes,e a "BH" verde do meu irmán,coa que aprendín a andar sen rodíns e paseino pipa ata que xa medrei e quedouseme pequena.Un vídeo alucinante,coma sempre Miguel!

    ResponderEliminar
  6. González: para cando un vídeo teu de descenso por monte? Hai unhas cámaras pequeniñas para levar no casco... Non estaría mal... Caronte ofrécese para compartilo! Grazas polo cumprido, e un abrazo.

    Sandra: Bicicross BH verde, unha bici memorable... Por certo, creo que é as dúas cousas: é un crack, e está tolo.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...