Saltar ao contido principal

Un guiño á nosa viaxe

Modernismo, música, sol, ramblas, arte, noite,...
Un guiño a todo o bo que nos agarda en Barcelona.
Ánimo, que xa queda menos!
 E GRAZAS, por elixirme para acompañarvos.

Comentarios

  1. Non é Trafalgar peeeero...
    Eso sí, en arte non ten nada que envexarlle.
    menos mal que hai alguén que entende que sgora que somos alumnos preuniversitarios temos outros intereses (dito así moi profesional soa....jaja)
    PD: a foto de Ryanair foi o mellor no medio de tanta arte...a verdade é que o avión forma parte moi importante da viaxe, si señor!!

    ResponderEliminar
  2. Peeero... é unha viaxe á altura, desde logo!
    O de viaxar en avión é un logro como a copa dun pino!, e seguro que é unha das cousas que imos vivir con máis intensidade (espero que non con excesiva intensidade...). Por certo, cando sería a última vez que unha excursión do Pedregal de Irimia colleu o avión? Seremos os primeiros?
    Ide pensando as vosas propostas!

    ResponderEliminar
  3. Home...a Londres foron en avión ou? fai dous anos... ou fóstedes?
    dentro de España non creo que a ninguén se lle ocorrese ir en avión...(ata fomos en bus a Valencia, ata a outra punta de España!)
    creo que vai haber que manter o Nou Camp... xa dicía eu jej
    Ir en avión é unha experiencia que hai que vivir...e se se vive con demasiada intensidade hai que irse acostumando...jej

    ResponderEliminar
  4. A Londres? Manda truco, e eu pensando que eramos pioneiros.
    Bueno, se toca o Nou Camp, aló imos. Pero que non nos quede sen trotar o resto!

    ResponderEliminar
  5. Pilar López22/5/11

    Non sabía que iades a Barcelona, cando fostes ou ides? Agardo que o pasedes moi ben, eu fun no Entroido cunha compañeira e pasámolo xenial. Tamén visitamos moita arte (a Sagrada Familia, a casa Batlló, La Pedrera, o Parq Güell, o Palau da Música, por certo,unha beleza) e o que non era arte (as Ramblas, o Mercat das Ramblas, unha cafetería á entrada das Ramblas que era espectacular, se me lembro do seu nome, xa volo indicarei)En fin que o pasamos en grande.
    Gozade moito da viaxe e portádevos ben cos profes que ben o merecen. Cando menos,igual de ben ca os de 4ºESO en Andorra.
    Moitos bicos e apertas

    ResponderEliminar
  6. Ola Pilar!
    Pois imos no mellor momento posible: despois de facerse públicos os resultados de selectividade, co traballo rematado.
    Curiosamente, todos os marabillosos lugares que mencionas van incluídos nos roteiros que xa temos case deseñados para eses días. O Palau da Música queríamos velo en plena actuación, pero aínda non sabemos se será posible.
    Xa nos dirás o nome desa cafetaría!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...