Saltar ao contido principal

Publicidade Intelixente

Non hai nada como tirar da creatividade para sorprender, chegar aos demais, e facer algo difícil de esquecer. Polo menos para ti, que podes lembrarte das cousas...


Vino hoxe mesmo, e encantoume por varias razóns. Primeiro, porque non sabes que che van anunciar nada. Segundo, porque logran descolocarte e sacarte do teu papel. Terceiro, porque ninguén se pon pesado contigo, simplemente déixanche a súa mensaxe nunha pequena tarxeta de visita. Cuarto, porque esta tarxeta remite a unha web na que che ofrecen regalar.... memoria! (que ía ser, senón?). E quinto, porque logra que te vexas no lugar, aínda que só sexa por uns segundos, dunha persoa que padece alzheimer. Por certo, coñecedes o cómic "Arrugas"? Outro día, se vos apetece, falareivos del.

Comentarios

  1. Martinha17/5/11

    Eu vino fai uns días.. non estaba atendendendo á tele (como a maior parte das veces..) pero de repente quedeime mirando para isto porque logrou captar a miña atención!

    Por certo, moitas felicidades polo blog Miguel.. encántame Moedas para Caronte :)

    ResponderEliminar
  2. Impresiona moito.Eu sí lin "Arrugas",recoméndovolo a tod@s,ten razón o anuncio: o alzheimer non debe esquecerse.Vou visitar a páxina que anuncian,seguro que merece a pena.

    ResponderEliminar
  3. Unha vez, indo só no coche, cheguei a unha pequena aldea de montaña. As casas estaban moi xuntas e as rúas eran estreitas, e non lograba atopar unha saída. Vin a unha señora maior sentada nun banco de pedra, á porta do que parecía a súa casa. Baixei a ventá e pedinlle por favor se me podía indicar por onde saír. A señora achegouse, apoiouse despaciño no marco da ventá e pasoume a man pola cara. Nin se inmutou ante a miña sorpresa. Parecía ver algo máis. Sorriu docemente e preguntoume como estaba. Nunca a vira antes. Pero quedoume gravada a súa mirada: tiña a estraña felicidade do que non entende o significado das cousas.
    Grazas Marta! Grazas sm! Alégrame atoparvos aquí.

    ResponderEliminar
  4. Nerea 1º BAC1/6/11

    Encántoume o vídeo,nunca sabemos o que sinte unha persoa se non nos poñemos na súa pel!
    Eu tamén vou visitar a páxina web!

    ResponderEliminar
  5. Ola Nerea. Ata a publicidade pode ser creativa. Non hai nada como unha boa idea! Benvida!

    ResponderEliminar
  6. Rebeca8/6/18

    Este vídeo fíxome lembrar a sensación de angustia cando un reencóntrase cun amigo/a de hai tempo e esa persoa esquecérase de ti e teñes que intentar que se lembre.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...