Saltar ao contido principal

De enemigos e de respecto

Andrea é curiosa e inquieta, coma moitos de vós, e interésalle a política. Así que onte pregunteille pola noticia destes días. Despois desa amena conversa, quedei pensando no tema...

Bin Laden era obxectivo bélico de EE.UU. desde os atentados das torres xemelgas, no 2001. E as guerras, nunca son morais, éticas ou virtuosas. Por iso, hai uns días, cando o tiveron a tiro, non xogaron con balas de fogueo: matárono (sen xuízo previo: era unha guerra), e eliminárono por completo (porque desaparecendo os seus restos, xa non é posible a invención dun mártir e do seu correspondente santuario de peregrinación... ¿Como pensades senón que naceu Santiago de Compostela, hai mil douscentos anos?).

O finado non era o heroe troiano Héctor, precisamente; pero durante a nosa conversa, non puiden evitar lembrarme da Ilíada e, por extensión, da película Troya. Nela, tras vencer a Héctor, Aquiles lévase con el o cadáver, arrastrándoo ata o seu campamento, e negándolle así aos troianos a posibilidade de que o vencido puidera ser honrado cuns funerais apropiados. A guerra é tan cruel, que non basta con vencer. Tamén hai que humillar...


E entón, aparece Príamo. O pai do vencido, impotente ante esta humillación, roto pola dor, e sen importarlle xa o perigo, acode pola noite ao campamento do asasino de seu fillo. Faino para axeonllarse ante el e implorarlle que lle devolva o corpo, con lamentos que incluso ti, eu, o presidente Obama, ou o bravo Aquiles nunca poderíamos deixar de escoitar:

Déjame que lave su cadáver,
déjame que rece las plegarias,
déjame que coloque dos monedas sobre sus ojos para el barquero...
Etiquetas:

Comentarios

  1. Andrea Ledo13/5/11

    Miguel ! Encántame o blog, é moi orixinal, e tratas temas moi moi interesantes.
    Este de tema de Bin Laden, do cal como ben dis conversamos, paréceme moi acertado que o relaciones co que pasou co troiano Paris, pois sí nese caso o inimigo mostrou respeto, entregándolle o cadáver ao pai do morto, mentres que EE.UU non mostrou respeto ningún, pois aínda que fose o seu inimigo tiña dereito a un xuízo xusto ou no caso de morte, polo menos a que a familia recibise o corpo. Pero o de arroxar o cadáver ao mar foi un mero símbolo dos EE.UU para borrar da face da terra para sempre ao seu maior inimigo. Creo que debería un país como é EE.UU estar por encima de eso, e respetar que polo menos, o inimigo, sexa enterrado decentemente.
    Sigue así con este blog, que me gusta moito!
    Unha aperta!

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira14/5/11

    Grazas polas túas palabras, Andrea. Con vós, facer isto é moito máis fácil. Seguro que das conversas que temos por diante xorden moitísimas máis entradas (algunha sobre o nazismo... non?).

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis