Saltar ao contido principal

E se puideramos visitar Auschwitz...? (agora mesmo)

Onte foi o día en memoria do holocausto, e hoxe teño dúas cousas moi especiais para vós.


A primeira, que xa tiven ocasión de compartir e desfrutar na clase cos meus alumnos de Historia Contemporánea, é a incrible historia persoal de Francine. Ninguén no mundo podería contar mellor o que, con tan só 8 anos, tivo que vivir nun campo de concentración... e como un pequeno xesto que tivo alí, acabaría retornando á súa vida dunha forma absolutamente redonda, perfecta e inesperada. É un verdadeiro agasallo poder vela, escoitala e percibir toda a emoción que ela sente cando conta o que lle pasou.

Aquí está: 




Tal día coma onte, liberouse o campo de concentración de Auschwitz, tal e como vos contaba aquí hai un par de anos da man de Primo Levi. É por iso que, cada 27 de Xaneiro, o mundo afánase en lembrar, dedicando textos, reportaxes ou minutos a non esquecer o horror que en Bergen-Belsen, en Mauthaussen, en Auschwitz ou noutros campos se viviu. 

Pero ningunha experiencia é comparable á oportunidade de pisar por un mesmo un lugar así. Seino, porque eu tamén estiven nun campo de concentración nazi. E esta é precisamente a segunda cousa marabillosa que hoxe teño para compartir con vós: a posibilidade de pisar un campo; a posibilidade de entrar, recorrer e descubrir paso a paso todos os rincóns de Auschwitz. Sen avión, sen hoteles, sen gastos. A golpe de clic. A modo de impagable visita virtual... 

Esa era a porta. E agora que a tedes diante...
Ousaríades atravesala?


Pois facédeo!
Non o perdades... non todos os días un pode recorrer un lugar como Auschwitz.

e comezade a movervos e a descubrilo


Comentarios

  1. Anónimo29/1/16

    Que grande historia a de Francine! Emocionoume! S.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...