Saltar ao contido principal

O maior segredo da industria alimentaria

Seis minutos abondaron para deixar a todos avergoñados e inmóviles, sen poder reaccionar. O obxectivo da charla era explicar a vendedores algunhas das técnicas que a industria alimentaria usa para aumentar as súas vendas. Pero a medida que os minutos pasan, a actuación da conferenciante, implacable e cargada de sarcasmo, comeza a provocar no público (e tamén en nós) unha incomodidade cada vez maior. De que vai esta tía, parecen preguntarse algúns, co ben que estamos e o bo rollo que se respira aquí... Pero, ao mesmo tempo, todos precisan saber a onde quere chegar. Necesitas coñecer o final da historia.


Sobre todo porque desde o inicio se anuncia que se desvelerá o maior segredo da industria alimentaria para lograr funcionar coma un tiro.

Clic para ver


Non deixedes de velo. Porque ademais dun exemplo de oratoria, é sobre todo unha mostra certeira e impactante de como esta industria logra enganarnos, facéndonos crer nunha produción idílica, verde e coidadosa dos alimentos de procedencia animal... 

Tiña razón aquel neno:
os animais son para coidar, non para comer.

Comentarios

  1. Marey12/3/15

    Penso que todo o mundo debera ver tamén o documental "Earthlings" (dispoñible en : http://earthlings.com/?page_id=32) , que , por certo, non é tampouco nada cómodo.

    ResponderEliminar
  2. Grazas Marey. Sempre que sae este tema acórdome dun documental que vin... bueno, que intentei ver. Aos 45 segundos de empezar, non puiden seguir; decidín que non quería ver máis. Pero como revela o vídeo, ese é o problema máis importante de todos: que non queremos ver nin saber. Precisamente a única solución posible é que vexamos, que non miremos a outro lado, que nos responsabilicemos do salvaxe e intolerable masacre que estamos alentando. Así que verei este "Earthlings" e comparto tamén ese documental que menciono, por se alguén precisa pasar dos 45 segundos:
    https://www.youtube.com/watch?v=x0L-OOfVs_c&list=PL11E6EA914EF8197B&index=12

    ResponderEliminar
  3. Cada día estou máis contenta e orgullosa de pasarme á dieta vexetariana! Non podemos ver para outro lado. Anímovos a que probedes, facede o cambio, vades sentirvos xenial. Porque coma di o neno... Os animais hai que coidalos, non comelos.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...