Saltar ao contido principal

A Pedra do Equilibrio

A natureza pode facer cousas incribles. As pedras cabaleiras son un deses prodixios. Trátase de enormes bolas de granito que se sosteñen sobre un base diminuta, ofrecendo unha gran aparencia de inestabilidade. Esta atópase no concello de Ponteareas, nun dos accesos ao monte da Picaraña. Pasar polo lado dela, en coche ou a pé, dá medo! Pero tranquilos: por algo a chaman A Pedra do Equilibrio.


Disque os monxes do Mosteiro de Canedo sempre intentaban tirala cando pasaban polo lugar. E que lles gustaba demostrar que a pedra se movía poñendo unha botella de vidro encaixada preto da base. Ao día seguinte cando volvían, a botella estaba rota. Iso si, como vedes, a pedra seguía (segue) no sitio.

Probade a pasear por diante dela cun Clic na imaxe.
Impresiona!

Comentarios

  1. Sandra22/3/14

    Si que impresiona sí! Eu xa pasei algunha vez por aí, e parece que vai caer en calquera momento, parece mentira que leve tanto tempo así. O certo é que cando estás preto dan ganas de pasar correndo e non pararse moito... por se a caso..

    ResponderEliminar
  2. Iso cando estás na pista! Porque se colles o camiño que a rodea e subes á rocha sobre a que está o gran penedo facendo os seus equilibrios, o que de verdade apetece e meterse debaixo, apoiar ben os pés na rocha da base e as mans no penedo que baila no aire, e xogar a ser "O Increíble Hulk". :)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...