Saltar ao contido principal

Million Dollar Baby. CINE con maiúsculas.

Se non vemos pelis na fin de semana, cando as imos ver?

Clic no cartel para ver o trailer!

Million Dollar Baby foi a mellor peli do ano 2004. Aparte de premios, que os levou todos (incluído o Oscar a mellor película, mellor director, mellor actriz, e mellor actor secundario), hai nela unha historia magnífica, orixinal e inesperada. Unha historia moi de Clint Eastwood (director e actor principal), contada co seu inconfundible e impagable estilo. Lembrades Gran Torino? Pois non fai falla engadir moito máis. 

Nesta ocasión, Clint é un adestrador de boxeo cun ximnasio ao seu cargo. Por suposto, está feito un vello rosmón, solitario e insoportable. Atormentado polos seus erros con persoas ás que quería. Cunha vida sinxela, sen luxos nin estridencias. E con normas férreas, que non quere cambiar por nada do mundo. Unha delas é que xamais adestraría a unha moza... Ata que un día entra no seu ximnasio unha rapaza diferente: teimuda, voluntariosa, infatigable, decidida a convencelo (erre que erre) de que debe adestrala. E aí, amigos, é onde empeza unha historia incrible. Con maiúsculas. Unha historia sobre a vida. Sincera, humana, que explora a fondo os sentimentos e te sitúa contra as cordas de maneira inesperada, cunha evolución sorprendente e final apoteósico. Dos que te deixan marcados durante días... dos que recordas sempre. 

Non o dubidedes. Se vos apetece unha peli e non sabedes que ver, 
Million Dollar Baby é valor seguro. Palabra!
Etiquetas:

Comentarios

  1. Unknown1/2/14

    Magnífica!! Como non era menos de esperar do gran Eastwood :)Tamén un bárbaro traballo o de Morgan Freeman (como sempre) e o de Hilary Swank. E como non, unha fantástica fotografía, música moi lograda e unha historia dura e intensa. Eu sempre considerei que o maior drama da peli é a indiferencia e o desprecio da familia.
    De 10!!! :)

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira1/2/14

    Si, a verdade é que os tres actores están de libro. Son incapaz de imaxinar a ningún outro facendo o seu papel. E aparte da música e a fotografía, que lle dan ese tono antiguo e melancólico a toda a peli, está o guión. Ese drama familiar que ti dis (e que tamén aparece de fondo no tormento co que vive o personaxe de Clint Eastwood), e que a peli nos amosa como un mazazo, sen cremiñas...

    "Hai maxia cando segues loitando máis alá da resistencia. A maxia de dalo todo por un soño que ninguén máis ve, á parte de ti."

    "Mo Cuishle".

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?
47 comentarios
Ler máis

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...
2 comentarios
Ler máis