Saltar ao contido principal

O Titanis

Camiñando un día polo porto de Redondela, chamoume a atención unha barca pequena, moi pequena, que non paraba de abanearse sobre un mar no que non había nin unha soa onda. Parecía unha caixa de mistos loitando por flotar nun océano bravo e inmenso. Achegueime, mentres tentaba imaxinar como sería saír navegar niso. Movidiño, supuxen. E entón, cando xa estaba o suficientemente preto, puiden ler as letras que había escritas na popa... Sorpresa... Sorriso. Aí vai a fotografía:


O Titanis!? En Galicia, a isto chamámolo Retranca: Habilidade para falar con segundas intencións, en especial cando se procura unha graza intencionada no que se di. E gústame a retranca porque é unha actitude que axuda a soportar a vida; e ás veces, tamén a afastar delirios de grandeza que non necesitamos. 

Precisamente este 14 de abril cúmprense 101 anos do accidente do Titanic, aquel hotel de luxo que prometían que nunca se afundiría. Daquela prepotencia, pódese aprender moito. Por exemplo, que non sempre Máis é mellor. A maioría das veces o mellor é aquelo que se adecúa ao que de verdade necesitamos. Estou seguro de que este Titanic non causará gastos suntuosos, nin dor, nin mortes, senón só proveito e orgullo ao seu dono, e sorrisos cómplices a todos os que descubrimos a súa retranca.

E agora, pregunto. Que sería antes: o nome desta barca, ou as fantásticas viñetas de O Bichero?


Comentarios

  1. Sandra10/4/13

    jajajaja! :-) Pois poida que o dono da barca sexa fan do gran Dávila, desde logo ésta podería ser partícipe de calquera das súas viñetas!

    ResponderEliminar
  2. Vitoria10/4/13

    Contan dun mariñeiro de Foz que cando conseguíu por fin comprar unha lancha de motor púxolle de nome REMEDIOS, porque non lle deixaron rexistrala como QUE REME CRISTO!
    As veces a retranca tamén serve para facer xusticia.

    ResponderEliminar
  3. Encántame o conto de Foz. Como diría un amigo, a retranca é unha "gadaña igualatoria": permítenos limar as inxustizas e as diferenzas. Só coñezo outra gadaña que sirva para igualarnos radicalmente a todos. Chámanlle Parca.

    Que tema tan curioso o dos nomes das embarcacións... Sempre me chamou a atención. Hainos graciosos (A dos velas, Yate digo), esaxerados (Tiburón, Cachalote), relixiosos (Virxe do Carme), de muller (Rita, Julia), de persoeiros (Príncipe Felipe, Elcano)... Non sei se algún día terei un no que poder saír a remar ou a cazar ventos cun par de velas. O que si sei é como o chamaría.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

6º Concurso CineHistoria

Despois de 5 edicións, non pensaríades que deixaríamos acabar o curso sen o noso concurso favorito, non...? Pois benvidos a CineHistoria! , o certame de minicríticas de cine máis famoso da comarca!  Velaquí as 40 críticas (en formato orixinal) desta edición,. Podedes lelas todiñas nos comentarios! As normas e o sentido do concurso xa o sabedes , pero por se acaso...: Para quen? Participan os meus alumnos de Historia de 1º de Bacharelato . Este ano, 40. Que teñen que facer? Eu reparto unha listaxe dunhas 50 pelis .  Cada un deles ten que elixir unha para ver antes dunha data límite. Condición obrigada: que non a viran nunca!  Onde e cando? Cando acabou o tempo para ver as pelis, un día, sen previo aviso reparto en clase un papel.  Cada participante ten 8 liñas e uns 20 minutos para escribir . Como facelo? A crítica debe ser algo máis que un resumo. Debe ter opinión, análise, orixinalidade e, sobre todo, espertar unha emoción no que le. Prohibido deix

V Concurso CineHistoria

Os bos costumes non se poden perder. Por iso, había que volver coa quinta edición do Concurso máis lonxevo (creo) do noso instituto.  Como cada ano, convoco aos meus alumnos de Historia do Mundo Contemporáneo (1º Bacharelato) a un certame, que non é máis que unha escusa para ver cine... e, a través dese cine, para tecer lazos invisibles coa Historia, ou sinxelamente coa vida .  Que como o facemos? Doado. Entrego unha lista ampla de películas coas que un se pode achegar á Historia (ou ao bo cine); concedemos un prazo de tempo para que cada alumno poida ver polo menos unha delas; e cando todos teñen visto xa a súa peli, chego un día por sorpresa a clase e exclamo: " Aquí comeza o Concurso de Críticas CineHistoria! ";  ese día, nun silencio de 20 minutos e baixo pseudónimo, cada alumno esfórzase por escribir a crítica da peli que viu, sabendo que debe facelo da forma máis persoal, orixinal e efectiva posible...   Con que premio? Con cal vai ser! Aquí comeza o V CONCURS

III Concurso CineHistoria

Como cada curso, e xa van tres, en 1º de Bacharelato empregamos a Historia como unha escusa para ver cine... Ou será que usamos o cine como escusa para ver a Historia? O funcionamento é sinxelo. Entrego unha lista de películas por época histórica, concedo un prazo amplo para ver unha delas e despois realizamos un concurso de críticas onde cada un busca unha forma orixinal e breve de falar da peli que elixiu... Con que premio? Con cal vai ser! Aquí comeza o  III CONCURSO CINE HISTORIA  de 1º Bacharelato! 49 películas na lista. 41 candidatos que escribiron a súa minicrítica (8 liñas). 3 pelis de premio (as da imaxe) para as 3 mellores! A partir desta tarde podedes lelas todas, nos Comentarios  desta entrada. Este Xoves 4 , na clase e no blog:  Gañadores, Premio e Foto! Sorte a todos!