Enterrado vivo, e outros contos de Defuntos

Foi Defuntos, ou como queirades chamarlle. O día dos mortos. Algo serio, sen bromas. E o rosmón de Caronte leva tempo murmurando entre dentes historias de mortos de verdade. "Cóntalles", dime el, tétrico e insistente. "Cóntalles o que atopaches en aldeas e o que liches nos libros. Iso si que sería honrar aos defuntos. Historias como a dos cinco cranios metidos na parede de fóra dunha igrexa, para lembrarnos que un día tamén nós seremos unha caveira sen ollos"... Desculpade a Caronte; xa sabedes, vai vello e canso, e esqueceu que esa é unha historia xa contada. "Cóntalla!", berra de novo, desta vez erguendo ameazante un remo. En fin... Collede unha manta. Tapádevos. Apagade as luces. Subide o son. Cun clic AQUÍ ou na foto, poderedes revivir, ver e sentir eses cranios de abaixo igualiño que se estiverades alí. Boa viaxe... (se xa os coñecedes, seguide lendo).

"Cóntalle entón a dos enterrados vivos". O que...? "Non te fagas o parvo. Fálalles da catalepsia. Os casos que coñecemos, o conto de Allan Poe, as caixas arañadas por dentro cando se reciclan as sepulturas dos cemiterios"... Hai historias que, en efecto, nunca esquecerei na vida, como as que teñen que ver coa enfermidade da catalepsia. Mortos que o parecen, pero non o estan. Mortos que foron enterrados antes de tempo. En vida. Para sempre. 

Enterrado vivo. Pode haber algo que dea máis medo? Imaxinades a agonía, a claustrofobia extrema, o horror de sentirse atrapado baixo terra, a escuras e sen apenas aire para seguir respirando? Nalgún momento da historia, esa foi unha forma cruel de execución. Como tortura era perfecta: a vítima duraba o suficiente tempo como para comprender onde estaba e o que lle ía suceder, experimentando un pánico físico e psicolóxico atroz. Insoportable. Pero despois, comprobouse tamén que algunhas persoas falecidas en circunstancias normais foran enterradas vivas. Semellaban mortos, pero, por algún motivo, non o estaban. O corpo detivérase, pero non morrera aínda. Ao desentarralos, as tapas dos ataúdes aparecían rabuñadas con violencia. No século XIX, foi cando máis se estendeu o medo a ser enterrado vivo. George Washington pediu que non o enterrasen antes de pasados tres días da súa morte... E houbo incluso quen deseñou ataúdes con sistemas de alarma (un cordón que ía desde o interior da caixa ata unha campá situada enriba, na superficie), por se lles tocaba vivir unha situación así. Terror.

Edgar Allan Poe, o escritor que no XIX revolucionou a literatura de terror, escribiu un conto breve e  moi inquietante co título "O enterro prematuro" (Clic no subliñado, para ler). Este debuxo de Harry Clarke acompañaba ao conto na edición de 1919. Nel, o protagonista confesa que é cataléptico e ás veces queda trasposto, con aparencia de morto, polo que ten auténtico pánico a ser enterrado de xeito prematuro: "A insoportable opresión dos pulmóns, as emanacións sofocantes da terra húmida, a mortalla que se apega, o ríxido abrazo da estreita morada, a escuridade da noite absoluta, o silencio como un mar que abruma...". Un medo que, nese conto, vivirá na súa carne.

Pero a historia máis arrepiante contouma Alfred Hitchcock. Vin unha vez unha curta presentada por el, que xa veredes que vén moito ao conto. A historia é brutal. Unha muller que está presa no cárcere chega a un acordo segredo co enterrador da prisión (ambos saen na imaxe inicial do vídeo), para poder fugarse dentro do ataúde na seguinte ocasión na que un preso morra. O propio sepultureiro debe ir sacar á muller uns minutos despois do enterro cando xa ninguén poida velos. A cambio, ela daralle unha recompensa económica cando estea a salvo... Fuga Perfecta, o titularon en España; aínda que o título orixinal era Fuga Final. Ao remate, poderedes elixir entre os dous. Agora, mirade. Son só 5 minutos que vos atraparán para sempre. Prometido.

Feliz ponte de Defuntos...