Volvió el rostro hacia el viento. Divisó a lo lejos el viejo monasterio, estoico y orgulloso frente al mar. Si todo va bien, le dijo, nos vemos ahí abajo. El olor a mar le ensanchaba el pecho. Respiró profundo. Olvidó la altura. Recordó el sueño. Miró a su espalda. Flameaba impaciente la vela, plena y extendida sobre la ladera. De repente, la tela se inflamó, embolsada de vida y dispuesta a arrastrarlo con ella. Y se alzó enérgica sobre su cabeza. Ya no había vuelta atrás...
“ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
%2B23.15.41.png)
Fun o segundo en ver o video... a próxima vez non desactives os comentarios en Youtube! E xa se nota a mellora de montaxe grazas ó cambio de máquina... A música, de dez.
ResponderEliminarqué buenoooo!!!! moi grande! supoño que repetirás, non?!! menuda experiencia! eu non creo que me atrevese, pero a sensación de estar no aire "voando" ten que ser incrible!
ResponderEliminarEncantoume o texto que escribiches, emociona!
Duarte creo que esta banda sonora ma pasaches precisamente ti. :) Tamén creo que lle cae (caer non é un verbo moi ao xeito para o caso, pero...) moi ben ao vídeo.
ResponderEliminarSandra: é do máis emocionante, pero... como sabelo se non o probas?
Increíble.
ResponderEliminarSeguro foi unha experiencia inolvidable.
O mellor sería estar xa arriba, contemplando todo o paisaxe, vendo o mar, o ceo...
Debeu de ser impresionante.
Tal vez o mellor, David, empeza en saber que o vas facer. Subir á montaña mentres ves a outros voando xa sobre a túa cabeza, e pensar que moi pronto ti tamén estarás alí, pendurado duns cantos fíos, con aquela paisaxe viva baixo os pés. A carreira é forte, porque a vela tira de un cara atrás, pero o vento enseguida te eleva. Aló enriba non hai ruído. Todo é suave: os movementos, a velocidade, os sonidos... Todo, excepto un raro e molesto pum-pum, pum-pum, pum-pum... "Será o vento?", pregúntaste... Pero miras adentro e entón reparas no que pasa: "Non, é o peito, que está contento".
ResponderEliminar