Saltar ao contido principal

Felicidade a pedais

Ás veces un pregúntase que é o máis valioso na vida. Probablemente a resposta é o que nos fai sentir Ben. Ben non ten por que ser feliz. A felicidade é unha palabra que só aparece por momentos na vida. Se cadra, Ben quere dicir: sentirnos tranquilos, entendidos, útiles, importantes, acompañados, estimados, libres tamén. Como somos un ser social, precisamos de outros para lograr sentirnos así. Pero de cando en vez é posible alcanzar un pouco de felicidade por outras vías: están os libros, as películas, a música, os lugares que consideramos especiais, un bo paseo en bici e, por suposto, os animais que achegamos á nosa vida para acompañarnos mutuamente. A lealdade ten a cara dese can doce e alegre que, por moito tempo que botes fóra, nunca che fará nin o máis leve reproche.

Cando logramos xuntar dúas destas cousas nun só momento, a dose de felicidade é dobremente intensa, duradeira e reparadora. Única. E se hai un can-atleta de por medio, intensa a rabear: 


Esta cadela é pura enerxía, cómese ata as pedras. Pero para os que non teñades unha Lily, a bici sempre será un punto de conexión coa infancia, a independencia e as primeiras sensacións de liberdade. A bici é alegría pura. E non entendo como non a utilizamos a diario. É máis, reivindico a bici. Por exemplo para ir a clase. Ou para desestresar. Ou para liberar tensións. Ou para tonificar o corpo. Ou para retarnos cun descenso vertixinoso, dos que fan lanzar aturuxos a cada salto... Coma este. Aviso: agarrádevos que hai curva. Ou como dirían en Meira, ferro a fondo... e fe en dios. Estades preparados? Pois para iniciar o voso descenso, clic AQUÍ.

Comentarios

  1. Sandra28/5/12

    Qué bo!! encántame!! como desfruta e parece que non lle chega!! Son uns amigos excepcionais, fannos felices e dá gusto velos felices a eles tamén!!! Un gran vídeo!!

    ResponderEliminar
  2. Isto tamén nos dá unha idea de toda a enerxía que un can ten e precisa liberar, e o feliz que isto o fai.

    Non é so cuestión de que teña espazo ou comida, senón de poder darlle un tempo e atencións de calidade, de axudalo a sentirse útil e de compartir momentos xunto á persoa que el adoptou como amigo.

    ResponderEliminar
  3. Vitoria4/6/12

    Ler en bicicleta?
    Mira o que contesta Lezama Lima ós que botan a culpa de que non len á televisión, ou ó cine, ou a internet...:
    "Ya en el siglo pasado, el librero Choiseul decía: “La bicicleta mata la lectura”. Nada podrá desviar al hombre hecho para la lectura. Esa es una constante, una clase, la de los lectores, que nada podrá extraerles las barbas de las escrituras. Existe el mundo de la bicicleta, existe el mundo de los lectores, y al utilizarse la ley de los equilibrios, lo único que podrá suceder es que se lea en esa misma paleontología, la bicicleta."
    Paleontoloxía, a bicicleta? Que xenial!

    ResponderEliminar
  4. "Nada podrá desviar al hombre hecho para la lectura... nada podrá extraerles las barbas de las escrituras".
    Que grande!

    Paleontoloxía + Bicicleta = Xadrez con música. Poesía pura. "Paradiso".

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...