Saltar ao contido principal

A importancia de vivir

Pasa poucas veces. Pero hoxe vin un anuncio de matrícula: dos que falan dos problemas, dos soños e da vida das persoas. Un anuncio que te agarra polas orellas, engánchate ao televisor e mantente en vilo ata o momento final en que sae a marca anunciante. Tres minutos! para contar con tempo e calma a necesidade de non matar a vida con tanto mundo virtual; a enorme importancia de non esquecerse de vivir...

E si, tamén isto persegue vender, pero... 
acaso lembrades moitos anuncios así?


Comentarios

  1. Nerea13/9/11

    O anuncio é moi bonito e para min simula tal como é a realidade hoxe en día. Eu non me sinto moi identificada porque por sorte (ou eso creo eu) vivo no rural e aínda que non temos todo como na cidade, temos outra forma de pasar o tempo, aínda que cada vez estamos máis "contaminados" polo mundo virtual

    ResponderEliminar
  2. Miriam13/9/11

    Vin onte o anuncio!e de veras que te colle polas orellas.Estaba miña ermá facendo ruído e pedinlle que parara un momento, quería saber de que se trataba e ao mesmo tempo via como me mostraba en pouco tempo a vida real,non era capaz de quitarlle ollo...abofé que non recordo ningún outro coma este.Encantoume!

    ResponderEliminar
  3. Primeiro interese, despois sorpresa, e acabas sorrindo... Unha gozada de anuncio: mellor que o 50% da grella televisiva.
    Nerea: tédelo todo. E enriba, están as empanadas do Muriato e compañía. Non en serio: o que falta é accesorio, con telo a tiro de coche é suficiente.

    ResponderEliminar
  4. Nerea14/9/11

    As empanadas do Muriato son as mellores jeje Tes razón no de que todo está a tiro de coche:)

    ResponderEliminar
  5. Sandra14/9/11

    Encántame! é boísimo!! recórdame aos meus avós,a miña infancia nas súas casas,qué ben o temos pasado! Qué grande e vivir nun sitio así,sobran videoconsolas,pda,ect e é certo tendo a tiro de coche,non necesitas nada máis.Eso é vivir ben, é como din noutros grandes anuncios,os de Ikea : "no es más rico el que más tiene,sino el que menos necesita".

    ResponderEliminar
  6. Sandra14/9/11

    ah! e eu tamén digo o mesmo...qué ricas as empanadas de Muriato!!!!e o pan!!!!con nocilla!!!!!!!!!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...