Saltar ao contido principal

A vida, en Cinema Paradiso

Hai películas que todos deberiamos ver algunha vez.
Pelis que se xustifican porque che ensinan o máis difícil de vivir: a vida.
Pelis que se agarran á túa memoria, en forma de imaxes, rostros e frases redondas.
Hai películas... E hai CINE en maiúsculas.


"La vida no es como en las películas; es más difícil"
"Ahora que he perdido la vista, te veo mejor: veo todo lo que no veía antes"
"El progreso, siempre llega tarde"
"Tarde o temprano llega un momento en que hablar o estar callado es algo parecido"
"Yo ya soy viejo. No quiero oírte; sólo quiero oír hablar de ti"
"Hagas lo que hagas, ámalo. Como amabas la cabina del Paradiso cuando eras niño"

CINEMA PARADISO, de Giuseppe Tornatore
Etiquetas:

Comentarios

  1. Tarko3/5/11

    Incrible película! e abarca tantos temas como o amor, a vellez, a xuventude, a amizade, a morte, a censura, o paso do tempo, a paixón polo cine, etc. A parte na que Totó é neno e entabla tanta amizade con Alfredo, é sensacional, ademáis quen non viviu unha situación parecida de neno?.
    Unha película que axuda a recordar, tanto cousas das que te esquenceras como cousas que quixeches esquencer. Un film que che mostra a vida diante dos teus ollos, cos seus altos e baixos, unha vida da que poder aprender e sacar conclusións para a nosa.
    En fin, isto é cine, é arte, é maxia.
    O mago Tornatore realizou a súa actuación de maxia e maravillou ao mundo, e claro está que segue a maravillar.

    Grandes frases! e sobre todo: "Hagas lo que hagas, ámalo"

    E o máis importante de todo GRAN BLOG! Miguel!
    Un bo sitio onde aprender e de onde sacar unha gran cultura. Grazas por MOEDAS PARA CARONTE!

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira3/5/11

    "Un film que che mostra a vida diante dos teus ollos, cos seus altos e baixos,...".
    Que de acordo estou contigo, Denís!
    É unha película das cousas que de verdade son importantes. É moi difícil non sentirse identificado con Totó (na nenez, na adolescencia e na idade adulta), ou non ter nostalxia dun Alfredo que saiba axudarnos coa súa luz, coma un faro, cando nos sentimos perdidos neste mar inmenso e imprevisible que é a vida.
    A escena final, con Totó nun cine, xa adulto e castigado pola vida, é memorable: pode haber unha homenaxe ao cine máis grande e sentida cá esa?
    Grazas, Denís. Pola peli, e polo comentario. Espero que aquí poidamos seguir compartindo outras moitas... moedas para o barqueiro.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis