Saltar ao contido principal

A fotografía da muller migrante... ou da Gran Depresión

Sucedeu ao mesmo tempo que España se mataba a tiros, en 1936. Ao outro lado do charco Estados Unidos vivía a súa Gran Depresión, esa crise económica longuísima que comezou tras o crash da delirante burbulla especulativa de 1929. O caso é que o país estaba tocado, e parte da poboación tocada e afundida. Como Florence Owens, unha muller que, sen pretendelo, ía converterse en icono de toda aquela miseria. Aquel día, tiña 7 fillos e tan só 32 anos... pero na súa mirada estaba toda a pobreza, inxustiza e desilusión do que lle tocou vivir.


Como tantos outros campesiños, a familia da foto perdera as súas terras e granxas véndose obrigados a cruzar o país cara a costa Oeste en busca de traballo. Tras un inverno de penurias comendo só vexetais fríos e algún paxaro, estaban parados porque tiveran que vender dúas rodas da camioneta para comprar alimentos. E nesas apareceu a fotógrafa, Dorothea Lange, quen non estaba alí por casualidade senón contratada polo goberno para facer unha reportaxe acerca das condicións de vida nas zonas rurais do país... Naquel encontro é onde nace o famoso retrato, como parte dunha secuencia completa que, sen ser tan brillante, capta perfectamente a penosa situación na que estaban, baixo un simple cuberto de lona e paus.

Agardaban con outros dous mil campesiños a que os contrataran para recoller chícharos. Pero como a can fraco todo son pulgas, aquel ano a colleita fora mala con ganas e non había traballo para todos. O único que había era pó. Enormes nubes de pó e area que, ante a ausencia de choivas, o vento levantaba do chan extremadamente seco ata tapalo todo.


Vía


Era o Dust Bowl ou Cunco de Area: un impresionante fenómeno meteorolóxico que, derivado da desertización do solo, acabou multiplicando a miseria da crise e as migracións masivas de campesiños cara a costa durante os anos trinta. E vendo a paisaxe, seguramente se entenda mellor a mirada da muller da fotografía.

Así foi a vida de Florence e o campesiñado durante a maldita Gran Depresión. 
Como en "As uvas da ira":
aquela novela, aquela película, aquela Historia.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...