Saltar ao contido principal

Un día de campo (curtametraxe)

As mesmas realidades poden ter formas diferentes dependendo do lugar no que un nace. A Carlos Caro, o director desta premiada curtametraxe, bástanlle apenas 3 minutos para ensinarnos como é a vida dun neno calquera... en Uganda. Hoxe cúmprense 25 anos do día en que o mundo prometeu que faría todo o posible para protexer os dereitos dos nenos, alí onde se atopen. Mentira. Fracaso.

Clic para vivir Un día de campo

Os Estados asinantes recoñecen o dereito do neno a estar protexido contra a explotación económica e contra o desempeño de calquera traballo que poida ser perigoso ou entorpecer a súa educación, ou que sexa nocivo para a súa saúde ou para o seu desenvolvemento físico, mental, espiritual, moral ou social.
Convención sobre os Dereitos do Neno. ONU, 1989.
Si. Uganda tamén asinou. 
Etiquetas:

Comentarios

  1. S20/11/14

    :-( Triste, inxusto, fracaso,... e un longo ecétera de descalificativos a este incumpremento dos dereitos dos nenos.

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira21/11/14

    O peor é que este só é unha ínfima mostra do inaceptable sufrimento no que se enlama a infancia de millóns de nenos. Porque estes nenos de Uganda son só uns poucos do 15% de nenos que están traballando agora mesmo no mundo. Pensade nos nenos que están na rúa. Ou nos nenos que viven en países en guerra (como Siria), onde son vítimas de bombardeos, francotiradores, fogo cruzado... Nos nenos soldado, reclutados, adestrados para odiar, matar ou autoinmolarse... Ou nese 11% das nenas do mundo que son obrigadas a contraer matrimonio antes dos 15 anos de idade. A que aspira unha humanidade que nin sequera é capaz de coidar das súas propias crianzas?

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Crónica dunha viaxe anunciada

Os de 3º B xa o sabedes . Temos data para unha excursión de tooooodo o día. Non direi nada, so unhas pistas... Imaxes do que nos agarda . Partimos?
47 comentarios
Ler máis

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver,...
2 comentarios
Ler máis