08/06/13

Poesía visual

08/06/13

Frotade os ollos os que ides a Barcelona este mes. Acabo de ler que Chema Madoz expón na Casa Milá, de Gaudí, que visitaredes. E menuda guinda! Porque as fotos de Chema son...  Cómo dicilo? Poesía visual. Madoz colle o obxecto máis cotiá que poidades imaxinar, e coa súa creatividade modifícao levemente ata amosarnos a súa alma oculta. Esa que nós non adoitamos ver. Unha mostra?






Extrañeza, sorpresa, sorriso... Así reaccionamos cando descubrimos a orixinal e irónica asociación de ideas contida en cada foto. Os obxectos son cotiás, pero o seu sentido convértese de pronto nalgo novo e sorprendente... Que non precisa nin de título.

Todo está diante nosa, só hai que saber mirar. 
Máis, AQUÍ.  

Recibe os contidos no teu correo

4 comentarios

  1. Vitoria10/6/13

    Que necesaria a mirada de quen ve no fondo oscuro dunha paelleira un cosmos estrellado!
    Os obxetos rebélanse, non obedecen, queren ser outras cousas... e Chema Madoz en lugar de reprimilos, anímaos e fotografíaos...

    ResponderEliminar
  2. Creo que foi Paul Klee, quen dixo que a arte non busca reproducir o que vemos, senón precisamente facer visibles aquelas cousas que non sempre o son.

    Imaxinación = Liberdade.
    Bendita rebelión!

    ResponderEliminar
  3. marisa12/6/13

    ¡que fotos mais orixinais! mentras as estás vendo non se che vai o sorriso, seguro que o pasaredes moi ben vendo a exposición.

    ResponderEliminar
  4. Estar nunha exposición de Chema Madoz é exactamente así: ir de sorriso en sorriso. E cando por fin saes á rúa, daste conta de que o fas buscando atento calquera signo de pequena rebelión nos obxectos... :)

    Non vos perdades un paseo pola súa web, facendo clic sobre o nome do artista, na primeira liña do texto da entrada.

    ResponderEliminar

Grazas por comentar!

ˆ
MIGUEL ABRAIRA © - DISEÑO: HERPARK