20/11/11

O galgo de Mónica

20/11/11

Ás veces atopas unha noticia que te reconcilia coa vida. A de hoxe vai de animais fermosos, intelixentes e leais. Capaces de recibirte á carreira e con mil lambetazos aínda que leves un ano fóra da casa. Con ollos grandes e limpos, e sen un mal reproche. Animais nobres e silenciosos que non sempre atopan unha persoa á altura, capaz de devolverlles un pouco do que eles nos dan. 

A historia de Mónica e Zoe é un oasis doce e cálido na seca e xélida realidade, e especialmente na do galgo; porque 50.000 novos galgos son abandonados cada ano en España. Cálculo que non ten en conta aos que son queimados vivos, pulverizados con ácido, arroxados a pozos, atados no interior de covas, colgados de árbores ou sometidos a outras canalladas similares. Case sempre, como imaxinades, ligadas a cazadores imbéciles e desprezables, que reducen a vida dun ser admirable a catro carreiras polo monte.


E como é cousa de todos loitar contra iso e lembrarnos dos que agardan unha segunda vida nas canceiras, déixovos as ligazóns a SOS Galgos, a Protectora de Lugo, ao coidadoso blog da Protectora de Vigo e, de paso, a un certeiro e inquietante artigo de Arturo Pérez-Reverte: "La perra color canela". Deses que encollen a alma e dificultan a dixestión, a partes iguais.

Recibe os contidos no teu correo

5 comentarios

  1. vitoria22/11/11

    Guau!
    Ademais de todas as ventaxas que sinala Mónica, os galgos teñen unha máis: a súa sombra é a máis bonita entre todas as sombras de cas, en serio!
    E conta comigo para partirlle a cara ó que lle faga dano a un can, aunque no suene cívico...

    ResponderEliminar
  2. Sandra22/11/11

    Canto hai qué loitar para que a xente se dé conta de que os animais sinten e sufran coma nós!? e qué vos parece? cando neste país aínda hai xente que vai ver como se tortura ata a morte a un animal nunha praza! é unha VERGOÑA!!é INTOLERABLE!! É INDIGNANTE! Súmome a Reverte e a Vitoria : pártolle a cara ó que lle faga dano a un animal.Cívico? a caso é cívico o que maltrata?!

    ResponderEliminar
  3. Aí estamos, valentes!
    Bueno, xa temos grupo para "crujir" ao que faga falta. Agora só queda... que non faga falta!

    pd: ademais dunha sombra e un corazón fermoso, non entendo como alguén pode levantarlle a man a un animal cun aspecto así, tan sumamente fráxil.

    ResponderEliminar
  4. Sandra23/11/11

    Estou contigo Miguel.

    PD: para cando unha entrada no blog do "Tío la Vara"??? :-)

    ResponderEliminar
  5. marisa23/11/11

    Tou de acordo con vos, eu son unha persoa moi pacífica pero creo que se vexo a alguén maltratando a un animal non me quedo quieta é algo que non podo consentir e loitaría con quen fora para defendelo ¡que pena que quede xente con tan pouca sensibilidade!

    ResponderEliminar

Grazas por comentar!

ˆ
MIGUEL ABRAIRA © - DISEÑO: HERPARK